• De Eenhoorn

    20 november 2020

    Eenhoorn

    Vervolg reisverslag van een vogelreis naar Zweden welke ingeluid werd door een vleugellam kauwtje dat mijn pad kruiste.

    De dierenarts kon niets doen voor onze kauw, dan alleen de wond onder zijn vleugel zalven. Een wond die al een paar dagen oud was. Hoe lang had deze drommel zich op lagere regionen begeven?

    Tijdens de behandeling hield de kleine kraai een van mijn vingers stevig in zijn snavel geklemd en drukte hij zijn klauwtjes venijnig in mijn andere hand. Hij was het er niet mee eens. Maar thuisgekomen liet het diertje toch merken dat hij begreep dat ik het goed met hem meende door me een beetje meer in vertrouwen te nemen. Hij liet zich gedwee voeren en knipte met zijn krachtige snavel de zaden die ik hem toestak in kleine stukjes om deze vervolgens beschaafd naar binnen te slikken. Eitje erbij en wat ander aas-voer. Hij kon er even tegen.

    En ik hield alweer teveel van hem. Maar wist dat ik deze leuke vogel niet zou mogen houden, al zou hij altijd welkom zijn voor een hapje en een drankje.

    Herstel heeft zich echter helaas niet voor de gewenste honderd procent voltrokken. Ik heb little Charlie, zo ik hem doopte, naar de vogelwacht, meneer Liefting, in Bennekom gebracht. Daar heeft hij een aantal weken in het nabije gezelschap van andere opvangvogels in een grote buiten volière gebivakkeerd. Dhr. Liefting heeft vervolgens een prachtig gebeuren meegemaakt. Een groep kauwen kwam op het geluid van Charlie af. Ze kwamen telkens dichterbij. En vanaf dat moment kwam de club kraaien hem dagelijks bezoeken. Op het moment dat Charlie zich toch zo goed mogelijk kon redden, heeft meneer Liefting hem de keuze gelaten en het hok open gezet. Zijn soortgenoten kwamen opnieuw en hebben hem opgenomen in hun familie.

    Deze gebeurtenis werd echter rap gevolgd door de aanstaande reis. De eerste ontmoeting met de “vogelmensen” zou plaats hebben in “de Eenhoorn”. Dat begon al goed!

    Per trein (1e klas), reisde ik naar de plaats met de sprookjesachtig benaamde uitspanning. Eerste klas ja! Niet dat dit de bedoeling was, maar de computer lokettist braakte dit kaartje uit toen ik de knoppen had ingedrukt. Toegegeven, ik had weinig ervaring met het automatisch aanvragen van een reisbewijs.

    Nou ja, dacht ik, meid, je bent dol op treinreizen, doet het niet vaak, dus neem het er nu maar van. Op de fiets was het bovendien een heel eind. Dus zag ik die zaterdagmorgen Lunteren, Barneveld en verder voorbijschieten onder Hollandse luchten en genoot. In mijn eentje. Geen andere gek die zich op dit niveau wenste te laten verplaatsen. Behalve de conductrice die een momentje uit moest blazen. En voor ik dit deel uitblaas stel ik vast de vraag, gezien de start met de Eenhoorn, welke sagen en mythen zouden bij Zweden horen…?

    Wordt vervolgd.

     

    Unicorn
     

    Continued travelogue of a birding trip to Sweden which was heralded by a winged lamb chew that crossed my path.

    There was nothing the vet could do for our jackdaw other than adding ointment on the wound under his wing. A wound that was a few days old. How long had this poor thing been on the lower echelons?

    During the treatment, the little crow held my finger tightly in its beak and pressed its claws viciously into my other hand. He obviously did not agree with the treatment. But when we got home, the bird showed that he understood that I meant well with him by confiding in me a little more. He let himself be fed meekly and with his powerful beak cut the seeds that I gave him into small pieces and then swallow them civilized. An added egg and other food and he was fed and watered.

    I loved him too much already. But knew I wouldn't be allowed to keep him, although he would always be welcome for a snack and a drink.


    Unfortunately, the recovery did not take place to the desired hundred percent. I brought little Charlie, as I baptized him, to the birdwatch in Bennekom, mr. Liefting. There he camped for a number of weeks in a large outdoor aviary in the nearby company of another sheltered birds. Mr. Liefting subsequently experienced a wonderful event. A group of chews approached the sound of Charlie. They kept getting closer. Every day the club of crows came to visit him. The moment Charlie could manage as best as possible, Mr. Liefting left him the choice and opened the loft. His kind came again and took him into their family.

     

    However, this event was interspersed with preparations for the journey. The first meeting with the “bird people” would take place in “de Eenhoorn”(The Unicorn). That started well! By train (1st class), I traveled to the place with the fairytale named pub. First class yes! Not that this was the intention, but the computer vomited this card when I pressed the buttons. I have to admit, I had little experience with applying for a train ticket automatically. Well, I thought, girl, you love train travel, don't do it often, so take it now. Moreover, it was a long way on the bike.

     

    So that Saturday morning I saw Lunteren, Barneveld and further shoot passing under Dutch skies and enjoyed it. On my own. No other fool who wanted to be moved on this level. Except for the conductor who had take a pause out for a moment. And before I take a pause for this blog, I asked myself the question, given the start with the Unicorn, which legends and myths would belong to Sweden ...?
    To be continued.

     

    Lees meer >> | 164 keer bekeken

  • Uit vogelen

    10 november 2020

    Grenzeloos genieten

    Er zijn zoveel dingen die ons in deze dagen bezig houden. Omstandigheden die ons vreemd zijn, beperkingen waar we mee om moeten leren gaan. Ik heb de brieven gedeeld hier met de ervaringen van een lock down en alles wat erbij komt. Het dreigende virus. Maar soms is het even ZO lekker heel wat anders te beleven, of herbeleven. Sweet memories. Vanaf nu wil ik even zonder de kop in het zand of in de wolken te steken de schrijfsels gaan delen die ik maakte tijdens de reizen waar ik aan deelgenomen heb. Te beginnen met een zalige vogelreis naar Zweden. Pukkel op? Daar gaan we!

     

    Het zal zo rond 1996 geweest zijn dat ik het volgende verslag schreef:

    Mijn roofvogelreis naar Zweden wordt ingezegend met de komst van een gewond Kauwtje. Of komst… ik heb er wel wat voor moeten doen om hem in handen te krijgen. Tijdens een avondwandelingetje met Candy mijn Heidewachtel, troffen we de stakker in de perenbongerd bij het gemeentehuis. Gebroken vleugel, dat was duidelijk. Vliegen lukte niet, hippen wel. Heel goed zelfs. Ondanks dat de kleine kraai me rustig aan keek en even bleef zitten toen ik op hem afliep, leek het hem toch niet zo’n goed idee zich te laten vangen. Echter mijn, naar ik hoop, reddingsactie is gelukt. Dit echter niet voor hij door een opper vreselijk onaangename… zeg maar gerust stront sleepte met zijn lamme vleugel, die hij als een neer gezwaaide vaandel naast zijn lijfje mee trok. Ik kan heel best tegen een keutel, maar niet als deze door mijn eigen soortgenoten geproduceerd is. Er lag zelfs w.c. papier bij. Wat voor mij bevestigde dat het niet een hond was geweest die zich druk had gemaakt om zich na de sanitaire daad grondig af te vegen.

    Met gras heb ik de kauw schoongeveegd. Een zakdoek om de vogel heen gevouwen en met een dichte neus zijn we huiswaarts gekeerd. Fijn hokje voor het dier klaargemaakt, hem gewassen en laten drinken, voer bij hem neer gezet met het voornemen, morgen naar “ome dok”.

    Hoe dan ook, het vogelen begon al voor ik naar Zweden vertrok.

    Wordt vervolgd…

     

     

    Joy without boundries
     

    There are so many things that occupy us these days. Circumstances that are alien to us, limitations that we have to learn to deal with. I have shared the letters here with the experiences of a lock down and everything that comes with it. The threatening virus. But sometimes it is just SO nice to experience or relive something completely different. Sweet memories. From now on I want to share the writings I made during the journeys in which I participated, without burying my head in the sand or in the clouds. Starting with a blissful birding trip to Sweden. Rugsack up? Here we go!

    It must have been around 1996 that I wrote the following report:

     

    My bird of prey trip to Sweden is blessed with the arrival of an injured Jackdaw. Or coming… I had to do something to get my hands on it. During an evening walk with Candy my Heidewachtel, we met the poor beggar in the park at the town hall. Broken wing, that was clear. Flying was not possible, he could hip though. Even very well. Although the little crow looked at me calmly and sat for a moment when I walked up to him, he didn't seem it such a good idea to let himself be caught. However, my, I hope, rescue has been successful. This, however, not before he met with a terribly unpleasant supreme ... let's say, heap of shit through which he dragged his lame wing. The wing which he pulled along next to his body like a swung down flag.

     

    I can handle a droppings very well, but not if it is produced by my own kind. There was even a toilet paper. Which, to me, confirmed that it hadn't been a dog that bothered to thoroughly wipe after the sanitary act.


    I did wipe the jackdaw clean with grass. A handkerchief wrapped around the bird and we returned home with a closed nose. Prepared a comfortable cage for the animal, washed it and let it drink, gave him food and left him in peace with its intention, tomorrow to "uncle doc".
     

    Anyway, the birdwatching started before I left for Sweden.
     

    To be continued…


    Lees meer >> | 189 keer bekeken

  • Expositie Manege Zonder Drempels

    26 oktober 2020


    Eén voor allen

    En allen voor één?

    ZO graag  hadden wij ieder weer uitgenodigd voor de jaarlijkse expositie ten bate van de Manege Zonder Drempels. Maar het valt te raden… het kan niet doorgaan.

    Geen reünie van allen die wij jaarlijks met zoveel plezier ontmoeten op de plek waar wonderen gebeuren. Geen Sinterklaas met zijn Pietenband, geen knapperig verse oliebollen, geen kraampjes met aardigheden, geen raden naar het aantal pepernoten.

    En geen expositie van werken die wij leden en aanvoerders van de clubs Nellestein & Nellestein voor dit prachtige doel gemaakt hebben om te koop aan te bieden. Alhoewel… er is één schilderij dat wij via deze weg aan kunnen bieden. Een werk dat een ieder kan kopen om het ook weer te delen. Dit om toch het goede doel te steunen dat het in deze tijd zoals zovele zwaar te verduren heeft gezien de omstandigheden.

    U kunt dit schilderij in de vorm van de (kerst)kaart aanschaffen

    Voor de 30ste expositie in het jaar 2020

    Alstublieft, de Tramwachter

    En we hopen dat ieder voor dit goede doel een bestelling kan en wil plaatsen om in deze vorm toch een idee van samen komen tot stand te brengen.

    Wij wensen ieder een goede gezondheid en een sterk uithoudingsvermogen,

    Hartelijke groeten en hopelijk tot volgend jaar!

    Nellestein & Nellestein


    One for all
    And all for one?

    We would have loved to invite everyone to the annual exhibition for the benefit of the Manege Zonder Drempels. But it is easy to guess… it cannot happen.
    No reunion of all those we meet with so much pleasure every year at the place where miracles happen. No Sinterklaas with his Pietenband, no crispy fresh oliebollen, no stalls with niceties, no guessing about the number of gingerbread cookies.
    And no exhibition of works that we members and coaches of the clubs Nellestein & Nellestein have made for this wonderful purpose to offer for sale. Although… there is one painting that we can offer via this route. A work that anyone can buy in order to share it again. This in order to support the charity that, like so many others, has to endure in this time, given the circumstances.
    You can buy this painting in plural in the form of the (Christmas) card.

    We offer for the 30th exhibition in the year 2020
    the Tram attendant



    We hope that everyone can and will place an order for this charity in order to create an idea of ​​coming together in this form.
    We wish everyone good health and strong stamina,
    Best regards and hope to see you next year!

    Nellestein & Nellestein

     

    Lees meer >> | 158 keer bekeken

  • In de kauw / Jackdaws

    18 oktober 2020

    Al zitten we in een halve lockdown, ik post hier de negende brief die ik in de complete opsluiting schreef aan mijn kwastgasten. Moeilijk te voorspellen of het weer die volledige ophokplicht op zal gaan de komende maanden. Toen ik de negende brief schreef ging het de goede kant op. Bij nummer tien, wie niet weg is is gezien, konden we onze schuilplaatsen weer verlaten.

    Moge het zo zijn... och en wensen mag altijd toch?

     

    Vogelen

    Brieven van de Hoogzit.

     

    Lieve kompanen in de strijd tegen de grote onbekende. Brief 9… en ik ga een dappere voorspelling doen, als we tot 10 geteld hebben (100 is wel erg veel) en we ons wat minder voor elkaar hoeven te verstoppen, ieder kan zeggen: ik kom! We elkaar weer kunnen ontmoeten en zien.

    Al is de strijd nog niet gestreden. En wie de ware grote onbekende is waar wij ons tegen moeten wapenen, ook dat is nog de vraag.

    Ik begrijp dat mensen wantrouwig worden en de manier waarop alles aangepakt en geregeld wordt denkbeelden in het leven roept die soms even gevaarlijk zijn als een virus dat vele levens eist. Complot-denken geeft een gevoel van zekerheid in een onzekere tijd. Psychologisch is deze gedachten sprong dan ook verklaarbaar.

    Echter uit blinde angst achter elkaar aan rennen naar middelen die averechts werken, zoals chloor drinken of een (te vroeg uitgebracht en eerlijk? gefabriceerd) vaccin klakkeloos gebruiken is ook geen oplossing lijkt me.

    Zoals jullie weten is de Hoogzit niet alleen een thuishaven voor creatieve geesten, ook voor duiven. Een soort veredelde duiventil. Echter vooral in het voorjaar delen een grote groep Kauwtjes in de spijzen. Ik ben dol op deze grijze graafjes, het zijn sociale, onderling gezellige dieren. Ze babbelen wat af en kijken me met hun pientere grijze oogjes aan op een manier waarvan ik het gevoel heb dat ze me lezen. Maar ik weet dat ze, net als de duiven, graag rond het atelier zijn omdat hier voedsel verstrekt wordt. Een soort levensverzekering in tijden dat zij hun jongen groot brengen. En hoe leuk ze ook zijn, het blijven rovertjes.

    Het verbaast me daarom dat de stadsduiven, welke ook vanwege het voer hun thuis hier vinden, de kauwtjes, die eigenlijk een van hun natuurlijke vijanden zijn, tolereren en zelfs zonder angst samen met hen in het hok eten. Een prachtig gezicht. Een stukje hemel op aarde en ik wil de zwarte eierdiefjes zeker niet scharen onder karakters die we onder de mensheid vinden, daarin zijn dieren altijd tegengesteld en onschuldig, maar er is denk ik wel een vergelijking te trekken met dit gebeuren en onze situatie in deze dagen.

    In tijden van angst en beven zijn er altijd verduisterde geesten die profijt willen trekken van de zwakheid van anderen. Op welke manier ook. Waakzaam zijn en blijven om ons niet te laten verleiden “rovertjes” binnen te laten die onze toekomst willen sturen op een manier waar we ons niet bewust van zijn en geen keuze in hebben mag toch geen alternatief voor angst zijn me dunkt. Angst is zoals het spreekwoord terecht zegt een verkeerde raadgever die tegenover vrijheid en verantwoordelijkheid staat. Better a warrior than a worrier. (Beter een strijder dan een tobber).

    Wat ik er van kan zeggen in de situatie van het hok hier is dat de kleine kraaien die getolereerd worden de duivenstand gereduceerd houden en binnen de perken. Zij zelf van voedsel voorzien worden en hun kroost groot kunnen brengen. Ik zal de vergelijking niet verder door trekken, maar wat dat betreft zitten de kauwtjes er warmpjes bij.

     

     

    Liefs,

    Mandy

    Bird watching
    Letters from the Hoogzit.

    Dear companions in the fight against the great unknown. Letter 9… and I'm going to make a brave prediction, when we've counted to 10 (100 is a lot) we don't have to hide from each other as much, everyone can say: I'm coming! We can meet and see each other again.
    Although the battle is not over yet. And who is the true great unknown against whom we have to arm ourselves, that is also the question.
    I understand that people are becoming suspicious and the way everything is handled and arranged creates ideas that are sometimes as dangerous as a virus that takes many lives. Conspiracy thinking gives a sense of security in an uncertain time. Psychologically these thoughts leap can be explained.
    However, running after each other out of blind fear to drugs that are counterproductive, such as drinking chlorine or using a vaccine (released too early and honestly? Manufactured) is not a solution either, I think.


    As you know, the Hoogzit is not only a haven for creative minds, but also for pigeons. A kind of glorified dovecote. However, especially in the spring, a large group of Jackdaws share in the food. I love these little gray earls, they are social, friendly animals. They talk a lot and look at me with their bright gray eyes in a way that I feel they are reading me. But I know that, like the pigeons, they like to be around the studio because food is provided here. A kind of life insurance during times when they raise their young. And no matter how nice they are, they remain gimmicks.
    I am therefore surprised that the city pigeons, which also find their home here because of the food, tolerate the jackdaws, which are actually one of their natural enemies, and even eat together with them in the loft without fear. A beautiful sight. A piece of heaven on earth and I certainly do not want to classify the black egg thieves among characters that we find among humanity, in that animals are always opposite and innocent, but I think a comparison can be drawn with this happening and our situation in these days .
    In times of fear and trembling, there are always darkened minds who want to take advantage of the weakness of others. Whichever way. Being and remaining vigilant not to be tempted to let in “robbers” that want to direct our future in a way that we are not aware of and have no choice in should not be an alternative to fear, I think. Fear, as the saying goes, is a false counselor facing freedom and responsibility. Better a warrior than a worrier.
    What I can say about it in the situation of the loft here is that the small crows that are tolerated keep the pigeon stock reduced and within bounds. They themselves are provided with food and can raise their offspring. I will not continue the comparison, but in that respect the jackdaws are in a warm comfortable place.


    Love,
    Mandy

     

     

     

     

     

    Lees meer >> | 124 keer bekeken

  • Gevangen in vrijheid

    12 oktober 2020

    Aan de vooravond van mogelijk een nieuwe lockdown post ik hier de brief die ik tijdens de lockdown afgelopen lente schreef aan mijn kwastgasten.

    Hoe het vandaag de dag en vooral morgen zal verlopen... we zullen het zien, mogelijk worden we opnieuw verzocht ons zelf op te hokken.

    Een grotere uitdaging de winter in te gaan dan de lente me dunkt met een beperktheid van beweging en het nu ook een beetje gedag moeten zeggen van het motiverende daglicht.

    Edoch, creativelingen weten zich over het algemeen te vermaken. Ik ga ervoor de gebeurtenis opnieuw aan te gaan. Voor volk en vaderland!

     

    Gevangen in Vrijheid

    Brieven van de Hoogzit.

     

    Lieve kompanen, ik kom hier weer tot jullie met inmiddels brief acht… een middel van communicatie en creatie om te delen in aardse en hemelse zaken. Want o zeker, er worden prachtigheden aangeboden in deze, naar onze beleving, toch wel tijd van behoorlijke slot en grendel.

    Zo heb ik genoten van de korte films “Art in Isolation” die kunstverzamelaar Philip Mould samen met zijn zoon op het youtube kanaal plaatste op zijn extreem Engelse manier van presenteren.

    Deze kunstliefhebber bewoont een evenzo typisch Engels huis dat van de buitenkant eenvoudig lijkt, opgetrokken uit de steensoort van de omgeving, echter gedurende zijn expositie bleek achter die muren zich vertrek na vertrek te bevinden met opkamers en afdalinkjes, waarbij hij tevens de schuren tot sfeervolle interieurs verbouwd bleek te hebben, alles bommetje vol met schilderijen, beelden en anders soortige creaties.

    De werken die hij elke keer onder de loep neemt zijn lang niet altijd mijn favoriete stijl of kleurcombinatie, maar de manier waarop hij het presenteert, maakt ze tot zo bijzonder en door de ogen van een ander bekeken en vooral genoten tot werken van enorme waarde.

    Ik begrijp waarom mij dit aan sprak. Het is een Engelse manier van waarderen van aardse geneugten. Mijn Britse tante kan dat ook. Mijn moeder heeft wel eens gezegd, als Nancy een verhaal vertelt lijkt het of ze een fantastische belevenis beschrijft die op een perfecte vakantie van weken lijkt, maar aan het einde van het verhaal begrijp je dat ze ergens in een tearoom een kopje thee heeft gedronken.

    Te weten genieten op kleine schaal, maar dan ook echt oprecht genieten van kleine dingen, de grootsheid beleven van het eenvoudige. Ik vind dat levensKunst, met een hele grote K. Als je momenten, die wij meestal als nuchtere Nederlanders beschouwen als iets wat je even tussendoor doet, de aandacht geeft en met dankbaarheid beleeft, krijgen  simpele dingen een grandeur die de hele dag op fleurt.

    Ook in situaties die moeilijk zijn. En dat brengt mij weer bij de prachtige film la Vita e Bella, waarin een vader met zijn kind gevangen wordt genomen en in een oorlogskamp belandt, hij het kind door zijn fantasierijke geest zo speels en vrolijk laat kijken naar alles wat zo droef en donker lijkt.

    Ik las vanmorgen een mooi stukje in de wekelijkse mailpost van de kunsteditie See all this. De schrijfster Nicole Ex meldde daarin hoe ze een wandeling door het park had gemaakt onder het genot van vogelenzang en in het goede gezelschap van een fles, zoals zij het noemde: bloesem roze Rosé. Als het niet groots kan en we ontdekken dat het niet groots hoeft, als we de zonnebloemen van ver weg niet kunnen bezoeken, maar de vergeet-mij-nietjes en madeliefjes in het gras om de hoek ontdekken, kan Art in Isolation getransformeerd worden naar Art in Liberation. Genieten op een postzegel.

    Heb je die wel eens goed bekeken? Ze worden niet voor niets verzameld.

    Ik wens jullie een groot genieten,

    Liefs,

    Mandy

     

    Caught in Freedom
    Letters from the Hoogzit.

    Dear companions, I come here to you again with a letter… a means of communication and creation for sharing in earthly and heavenly matters. Because oh sure, there are wonderful things on offer in this, in our experience, time of lock and key.
    For example, I enjoyed the short films “Art in Isolation” which art collector Philip Mold placed on the YouTube channel with his son in his extremely English way of presenting.
    This art lover lives in a similarly typical English house that looks simple from the outside, built from the type of stone of the area. But during his exhibition it turned out that behind those walls there was room after departure with upstairs rooms and descents, whereby he also transformed the barns into attractive interiors. Everything was full of paintings, sculptures and other creations.
    The works that he examines every time are by no means always my favorite style or color combination, but the way in which he presents them makes them so special, viewed through the eyes of someone else.
    Above all enjoyed so much brought them to works of enormous value.


    I understand why this appealed to me. It is an English way of appreciating earthly pleasures. My British aunt can do that as well. My mother once said, when Nancy tells a story, it seems like she is describing a fantastic experience that resembles a perfect vacation of weeks, but at the end of the story you understand that she had a cup of tea somewhere in a tea room.
     

    To know to enjoy on a small scale, but then also really enjoy small things, experience the greatness of the simplicity. I think that is Life Art, with a very large K.

    If you give moments, which we usually regard as down-to-earth Dutch people as something you do in between, your attention and experience with gratitude, simple things get a grandeur that brightens up a whole day.


    Even in situations that are difficult. And that brings me back to the beautiful film la Vita e Bella, in which a father with his child is captured and ends up in a war camp, he makes the child look so playful and cheerful through his imaginative mind at everything that seems so sad and dark.


    This morning I read a nice piece in the weekly mail of the art edition See all this. The writer Nicole Ex reported how she had taken a walk through the park while enjoying bird song and in the good company of a bottle, as she called it: blossom pink Rosé. If it can't be big and we discover that it doesn't have to be big, if we can't visit the sunflowers from far away, but discover the forget-me-nots and daisies in the grass around the corner, Art in Isolation can be transformed into Art in Liberation. Joy on a stamp.


    Have you ever taken a good look at such a small piece of art? They are collected for a reason.


    I wish you a great pleasure,
    Love,
    Mandy

     

     

    Lees meer >> | 158 keer bekeken

  • Weerstand/Resitance

    3 oktober 2020

    Weerstand

     

     

    Brieven van de Hoogzit.

    Lieve kompanen, hier de zesde brief uit het meditatie atelier. Hopende dat ik jullie allen hier in gezondheid tref wilde ik in dit schrijven het fenomeen weerstand aanhalen. Om te beginnen fysiek gezien, al wordt ons verdedigingsleger duidelijk ook mentaal gevoed en onderhouden.

    Sinds een aantal jaren heb ik met afschuw en bewondering tegelijk Wim Hof gevolgd. Via tv, internet. Voor wie deze bikkel niet kent, Wim Hof heeft door een tragisch gebeuren in zijn leven een weg gevonden die  naar een ijzersterke gezondheid, weerstand en indrukwekkend uithoudingsvermogen heeft geleid. Dit door bepaalde ademhalingstechnieken te gebruiken en zichzelf en de mensen die hij traint bloot te stellen aan extreme kou. Dit heeft hem de titel The Iceman bezorgd. Hij heeft bewezen dat bacteriën en virussen op hem en de door hem getrainde mensen nauwelijks tot geen vat hebben.

    Ik was de beste man zijn inspiratie door de tijd weer een beetje kwijt geraakt, tot ik een model zocht voor een doorgewinterde kabouter. Geen beter voorbeeld dan meneer Hof, aldus had ik hem weer eens opgezocht en raakte opnieuw geïntrigeerd door zijn enorme levenskracht en gedrevenheid om anderen te laten zien en voelen hoe sterk wij kunnen zijn als we onderschikt geraakte kwaliteiten benutten. De trainingen zijn echter erg uitdagend en dienen onder begeleiding te worden uitgevoerd. Wie thuis zou proberen zonder voortraining in ijswater te plonzen loopt zelfs kans vanuit de vernikkelende ervaring de eeuwige jachtvelden in te huppelen. Echter een paar eenvoudige en op veilige manier uit te voeren oefeningen die onze weerstand al een beste boost geven zijn begeleide ademhaling’ s sessies (youtube) en het nemen van een koude douche (bij voorkeur ’s morgens).

    Kort nadat ik deze informatie weer eens tot mij genomen had sloeg het virus in de wereld toe. Het leek me geen gek moment om toch maar eens te proberen wat voor een effect zo’n koude douche zou hebben, een sterkere weerstand is nu zeer wenselijk. Bovendien vond ik tal van informatie over de na-effecten, die ongeëvenaard positief zijn. Aldus geschiedde…

    Ik heb een paar dagen later de buren gevraagd of zij misschien enige vorm van geluidsoverlast in de morgen ervaren hadden. Gelukkig bleken de muren geluiddempend genoeg en heeft niemand vermoed dat er een moord plaats gevonden had die vroege morgen. Want de eerste keer dat ik onder de koude straal stapte heb ik de heer Hof luidkeels voor compleet gestoord verklaard. Echter de rest van de dag waarlijk de hemel in geprezen. De volgende dag hetzelfde en nu, enige weken later kan ik zelfs een liedje zingen tijdens de marteling (Staying alife, BeeGees). Maar daarna ben ik helder, gefocust, ga enthousiast de dag in en voel me stukken sterker en positief.

    Voor degenen die het willen proberen, wees wel voorzichtig, trainen door eerst langzaam van een warme straal naar steeds kouder te gaan is de meest veilige manier.

    Maar voor allen die bij het idee al een ijselijke gil op voelen komen, hoe jullie het ook redden en waar jullie ook de inspiratie en kracht vandaan halen in deze tijd van beperkingen ik hoop dat jullie weerstand tegen angst en ongelukkigheid groot genoeg is. En valt er een dipje in je weg, denk op zo’n moment maar aan zotten die onder de koude straal duiken of zichzelf in ijs steken.

    Geen ruimte geven aan de angst voor ongemak geeft  op zich al een stoot kracht aan je weerstandsleger. De koude douche die nu over onze sociale contacten stroomt kan misschien zelfs als na effect hebben dat we het daarna lekker warm krijgen, we gefocust zijn op de toekomst en positief verder kunnen. Zullen we daarop dan maar een liedje zingen?

    Met warme groet,                                                                                                 Mandy

     

    Resistance

    Letters from the Hoogzit.
    Dear companions, here is the sixth letter from the meditation studio. Hoping to find you all in health, I wanted to mention the phenomenon of resistance in this writing. Yes, resistance, physically, although our defensive army has also and maybe in the first place, clearly mentally to be nourished and maintained.
    For a number of years I have followed Wim Hof
    ​​with horror and admiration at the same time. Via TV, internet. For those who are not familiar with this knack, Wim Hof ​​has found a way through a tragic event in his life that leads to rock-solid health, resistance and impressive stamina. This by using certain breathing techniques and exposing himself and the people he trains to extreme cold. This has earned him the title The Iceman. He has proven that bacteria and viruses have little or no effect on him nor the people he has trained.
    I had lost some of his inspiration over time to the good man, until I was looking for a model for a seasoned gnome. No better example than Mr. Hof, so I had visited him again and became intrigued once more by his enormous life force and drive to show others and feel how strong we can be when we use subordinate qualities. However, the training is very challenging and must be conducted under supervision. Those who would try to splash in ice water at home without pre-training even run the chance of jumping into the eternal hunting grounds from the nasty experience. However, a few simple and safe exercises that can already give our resistance a strong boost are guided breathing sessions (youtube) and taking a cold shower (preferably in the morning).
    Shortly after taking in this information once again, the virus hit the world. It did not seem like a crazy moment to try out what effect such a cold shower would have, a stronger resistance is now highly desirable. In addition, I found plenty of information about the after effects, which are unparalleled positive. Thus it happened ...
    A few days later I asked the neighbors if they had experienced any noise nuisance in the morning. Fortunately, my walls turned out to be sound-absorbing enough and no one suspected that a murder had taken place that early morning. Because the first time I stepped under the cold jet I loudly declared Mr Hof completely insane. However, the rest of the day I truly praised him into heaven. The next day the same and now, a few weeks later I can even sing a song during the torture (Staying alife, BeeGees). But after that I am clear, focused, start the day enthusiastically and feel a lot stronger and positive.
    For those who want to give it a try, be careful, training by slowly going from a warm spray to getting colder at first is the safest way I learned.
    But for all of you who feel a terrible scream at the idea of it… however you manage and wherever you get the inspiration and strength from in this time of limitations, I hope your resistance to fear and unhappiness is strong enough. And if there is a dip in your way, at such a moment just think of fools who dive under the cold water or stick themselves in ice.
    Not giving space to the fear of discomfort in itself gives a boost of strength to your resistance army.

    The cold shower that now flows over our social contacts can perhaps even have the effect that we get nice and warm afterwards, we are focused on the future and can continue positively. Shall we sing a song on it?
    Warm regards, Mandy

     

    Lees meer >> | 161 keer bekeken

  • De vijfde brief/The fifth letter

    27 september 2020

    Vensters

     

    Brieven van de Hoogzit.

    Lieve kompanen, hier de vijfde brief van de louteringsberg. Ervaren jullie deze weken ook als een periode waarin een soort van gewenning  plaats vindt in fasen?

    De mens schijnt een soort van adaptie te ontwikkelen, een aanname van nieuwe omstandigheden. Toch… in die omstandigheden lijkt de tijd zoals het was een mooie droom waarin we vrij konden bewegen, elkaar zien en spreken “face to face”, al is het nog maar anderhalve maand geleden. 

    In deze brief wilde ik een ervaring met jullie delen die het geven van schilderles mij terug serveert.  Elke club is anders, maar door het vaak wekelijks samenkomen, een gezelschap dat tot een unieke samenstelling uitgekristalliseerd.  En ieder draagt persoonlijk  bij in een even unieke manier van zijn, het creëren van mooie beelden, de keuzes daarin, manier van aanpak. Maar zeker ook in het elkaar inspireren, het delen van schoonheid, zeker niet alleen op schildergebied.

    Ieders aanwezigheid elke keer weer ervaar ik, zo zie ik nu, als een venster met jullie uitkijk naar buiten. Door elkaars venster kijken verruimt en verrijkt de wereld van de medekijker. 

    Al de uitkijkjes die ieder hier gedeeld heeft mis ik nog het meest. Niet dat mijn eigen zicht onvoldoende is, het is wijds en ver en er gebeurt veel daarbuiten wat ik met verwondering gade sla. Maar het  delen  van elkaars creatieve levensvenster, dat is er nu niet. En dat maakt mijn beleving van de wereld echt een stukje kleiner. Maar nu ik hier toch ben, ik wil jullie allemaal wel hartelijk danken voor elke blik die ieder hier gedeeld heeft. Dat dit maar even gezegd is.

    Wel, hiermee zet ik mijn venster even voor jullie open. Waarbij ik tevens mijn werkwijze voor een nieuw setje schilderijen als mini-demonstratie zal vertellen.

    Mocht de expositie bij Galerie Zuid doorgaan, het thema is een inspiratie op het gedicht  van H. Marsman; “Denkend aan Holland zie ik breede rivieren…” Wel, ik denk niet aan rivieren bij Holland, maar aan wasgoed. En dat is uit te leggen. Toen ik nog als klein wurm in de kinderwagen lag, hebben mijn ouders mij een keer meegenomen naar Urk. Het waaide stevig, mijn moeder schreef onder een foto dat mijn (ene?) haar er helemaal van in de war geraakt was. Ik zie alleen een kale biljartbal. Maar iets van die dag is me heel sterk bij gebleven. En bij de openingszin van het gedicht zag ik wolken en woest wapperende was waarboven een puur Hollandse lucht met opbollende witte wolken. Een heerlijke herinnering.

    Dus heb ik vandaag een lijntje gespannen in de zon. Wat witgoed verzameld, aan de lijn gehangen en heb met een fototoestel wachtend op een flinke windvlaag het licht- en schaduwspel vast gelegd. Nu de rest nog. En hiermee zet ik zelf een venster open naar het verleden en de toekomst.

    Ik wens ieder een mooie terugkijk op goede herinneringen aan gisteren en uitzicht op een beter morgen.

    Liefs,                                                                                                 Mandy



    Letters from the Hoogzit.
    Dear companions, here is the fifth letter from the mountain of purification. Do you also experience these weeks as a period in which a kind of habituation takes place in phases?
    Man seems to be developing a kind of adaptation, an assumption of new circumstances. Still… in those circumstances the time in which we could move freely, see each other and speak “face to face”, seems like a beautiful dream even if it was only a month and a half ago.
    In this letter I wanted to share an experience with you that giving painting lessons serves me back. Every club is different, but through frequent weekly meetings, the companies have crystallized into a unique composition. And everyone contributes personally in an equally unique way of being, creating beautiful images, the choices in them, way of approach. But certainly also in inspiring each other, sharing beauty, certainly not only in the field of painting.
    Every time I experience everyone's presence, I see now, as a window through which everyone shows his or hers own perspective. Looking through each other's windows broadens and enriches the world of the fellow observer.
    I miss all the views that everyone has shared here. Not that my own view is inadequate, it is wide and far and there is a lot happening outside, which I observe with astonishment. But sharing each other's creative window of life is not here now. And that really makes my experience of the world a bit smaller. But while I'm here, I want to thank you all very much for every look that everyone has shared. That this has only been said.
    Well, with this I open my window for you. In which I will also tell my working method for a new set of paintings as a mini-demonstration.
    Should the exhibition continue at Galerie Zuid, the theme is an inspiration on the poem by H. Marsman; “Thinking of Holland I see wide rivers…” Well, I don't think of rivers in Holland, but of laundry. And that can be explained. When I was still in the pram as a small baby, my parents took me to Urk once. There was a strong wind, my mother wrote under a photo that my (one?) Hair was completely confused. I only see a bare billiard ball. But something about that day has stayed with me very strongly. And at the opening sentence of the poem I saw clouds and fiercely flapping laundry above which a pure Dutch sky with billowing white clouds. A wonderful memory.
    So today I strung a line in the sun. Collected some white clothings, hung them on a line and captured the light and shadow play with a camera waiting for a good gust of wind. Now the rest. And with this I open a window to the past and the future myself.
    I wish everyone a nice look back on good memories of yesterday and the prospect of a better tomorrow.
    Love, Mandy

     

     

     

    Lees meer >> | 132 keer bekeken

  • Eilandbewonders

    20 september 2020

    Opnieuw post ik hier een brief uit de lentetijd welke ik schreeft tijdens de lockdown rond maart/april. Maanden verder, wat is er veranderd?

    Again I post a letter here I wrote in spring during the lockdown around march/april. Months later, what has changed?

    Wilson

     

    Brieven van de Hoogzit.

    Lieve kompanen in de strijd, hier weer een brief in deze stille tijd.

    Een week verder kom ik tot jullie vanaf deze nog immer veilige hoogte, hopende dat jullie allen blijvend in goede gezondheid verkeren en de draai binnenshuis inclusief een stukje daarbuiten als het lukt hebben gevonden.

    Het thuis zijn en nogal op een eilandje leven liet mijn gedachten naar een film dobberen die ik voor mezelf als een van de mooiste heb ervaren. Cast Away. Een waar Kunstwerk, magistraal vertolkt door bijna maar één acteur. Eén karakter die een grote ontwikkeling doormaakt door volledig op zichzelf terug geworpen te zijn.

    Het verhaal is een moderne uitgave van Robinson Crusoe, echter aangepast aan deze tijd, deze wereld. Een wereld waarin tijd geld is (was?)alles snel en voortvarend moet zijn, handel en vervoer over de hele globe van groot belang. Chuck, de hoofdpersoon staat aan het hoofd van een koeriersbedrijf dat garant staat overal op aarde pakketten te bezorgen, snel, accuraat en in grote hoeveelheden. Hij acht zijn baan zo belangrijk, dat tijdens de feestdagen zijn geliefden hem moeten missen omdat hij geen afstand kan nemen van zijn werk.

    Als het vrachtvliegtuig waarin hij met de pakketten mee vliegt in een storm terecht komt en een crash op zee maakt, spoelt hij als enige overlevende aan op een onbewoond tropisch eiland. Met hem een aantal pakketten die nog ingepakt zitten. Het wordt een grote strijd om te aanvaarden dat hij alleen is, dat hij zich moet zien te redden en  geen contact meer heeft met de eens zo drukke en ik zou bijna zeggen voortvluchtige wereld die om hem heen was.

    Chuck weet te overleven, echter heeft grote behoefte aan vuur om warm te blijven en wat hij te eten kan vinden te garen. Tijdens een poging vuur te maken verwondt hij zijn hand. In zijn onmacht, frustratie en woede, grijpt hij daarop een volleybal die als cadeau verstuurd had moeten worden en smijt het voorwerp van zich af. Zijn gestolde bloed laat een interessante afdruk achter op het witte leer. Als hij de bal later weer vindt en de afdruk hem intrigeert, maakt hij er met wat speeksel en een doekje twee ogen, een neus en een mond in. En zo sluit hij vriendschap met een bal. Noemt hem Wilson. Vanaf dat moment deelt hij zijn ervaringen met zijn “bloedbroeder” die hij aan kan kijken en waar hij tegen kan praten. In het “gezelschap” van  Wilson leert hij steeds beter om te gaan met de omstandigheden.

    Maar hij wil wel terug. Als hij een vlot gebouwd heeft raakt Wilson in een onbewaakt ogenblik op drift. Het is of hij een dierbare vriend verliest en in diepe rouw blijft hij opnieuw alleen achter. Na een zware strijd met het water, wordt Chuck uiteindelijk door de bemanning van een schip gevonden en keert hij terug naar de bewoonde wereld.

    Wat mij het meeste trof (naast een prachtig slot) in deze film is zijn terugkeer. Het contrast met het eiland, het leven daar, het geduld, de stilte, het zijn, tegenover  de wereld van de haast, het langs elkaar heen lopen van mensen, de onverschilligheid van het ogenschijnlijk vanzelfsprekende leven, overvloed aan voedsel, oppervlakkigheid, onbelangrijke zaken belangrijk achten.

    Op het eiland was een klein zelf gemaakt vlammetje een goddelijk geschenk. Een  gevangen visje een koningsmaal dat hij in grote dankbaarheid genoot. Elk klein hapje ervan. De schuilplaats tijdens zware regen een veilige en heilige vesting.

    Ik heb geen beschilderde bal in de Hoogzit. En ik hoef ook nog niet met een harpoen de Lunterse beek in voor een visje. Mijn kachel brandt als ik hem opdraai en ik ben in goed gezelschap van de honden, de vogels en op het eiland naast mij zitten mijn ouders, de andere omringende eilanden de buren. We komen elkaar dagelijks tegen, ik doe boodschappen en zie andere mensen.

    Via deze weg heb ik contact met jullie en via de telefoon met anderen. Maar ik vraag me wel af hoe het zal zijn, als het zover komt, dat alles in de wereld weer in beweging zal gaan komen. Zullen we met dezelfde verwondering en verbijstering als Chuck kijken naar de waanzin van de haast? Het snelle verkeer, de mensenmassa’s die elkaar voorbij lopen zonder elkaar of hun omgeving te zien? De overdaad aan voedsel, de achteloosheid van de wegwerpmaatschappij?

    Al zijn we ons maar een stukje meer bewust  geworden en groots dankbaar voor de kleine schaal waarop genoten en geleefd kan worden, dan heeft Corona naast een heleboel leed, angst en groot verdriet toch ook een zegen achter gelaten. En wie weet is dat haar boodschap.

    Jullie allen wens ik opnieuw blijvende gezondheid, inspiratie en prachtige lentedagen met een vleugje tropisch,

    Hartelijke, zonnige groeten van de Hoogzit,

     

    Mandy

     

    Wilson

    Letters from the Hoogzit.
    Dear companions in battle, here again a letter in this quiet time.

     

    A week later I come to you from this still safe height, hoping that you are all in good health and have found your way indoors including a bit outside if you succeed.
    Being at home and living quite on an island made my mind float to a most beautiful movie. Cast Away. A true work of art, masterfully performed by almost only one actor. One character that undergoes great development by being completely thrown back on himself.

     

    The story is a modern edition of Robinson Crusoe, however adapted to this time, this world. A world in which time is (was?) money. Everything has to be fast and dynamic, trade and transport across the globe is of great importance. Chuck, the protagonist, heads a courier company that guarantees to deliver parcels all over the world, quickly, accurately and in large quantities. His job is so important to him that during the holidays his loved ones miss him because he cannot distance himself from his work.
    When the cargo plane in which he is flying with the parcels gets caught in a storm and crashes at sea, he is the only survivor who washes up on a deserted tropical island. With him a number of packages that are still packed. It is going to be a great struggle to accept that he is alone, that he has to save himself and is out of touch with the once busy and I would almost say fugitive world that was around him.

     

    Chuck manages to survive, but has a great need for fire to keep warm and to cook what he can find to eat. While trying to start a fire, he injures his hand. In his impotence, frustration and anger, he grabs a volleyball that should have been sent as a gift and throws the object away. His coagulated blood leaves an interesting print on the white leather. When he later finds the ball again and the print intrigues him, he uses some saliva and a cloth to put two eyes, a nose and a mouth in it. And so he makes friends with a ball. Calls him Wilson. From that moment on he shares his experiences with his “blood brother” whom he can look at and talk to. In Wilson's “company” he learns to deal better with the circumstances.
     

    But he wants to go back. When he has built a raft, Wilson drifts away in an unguarded moment. It is as if he loses a dear friend and is left alone again in deep mourning. After a tough battle with the water, Chuck is eventually found by the crew of a ship and returns to civilization.
     

    What struck me the most (besides a beautiful ending) in this film is his return. The contrast with the island, the life there, the patience, the silence, the being, opposite the world of haste, the passing eachother, the indifference of the seemingly natural life, abundance of food, superficiality, unimportant matters consider important.
     

    On the island, a small self-made flame was a divine gift. A caught fish a king's meal that he enjoyed with great gratitude. Every little bite of it. The shelter  a safe and sacred fortress during heavy rain.
     

    I don't have a painted ball in the Hoogzit. And I don't have to go into the Lunterse brook with a harpoon for a fish. My stove burns when I turn it on and I am in good company with the dogs, the birds and on the island next to me are my parents, the other surrounding islands the neighbors. We meet each other every day, I go shopping and see other people.
     

    This writing way I have contact with you and by telephone with others. But I do wonder what it will be like when it comes to the point that everything in the world will start moving again. Will we look at the madness of rush with the same wonder and bewilderment as Chuck? The fast traffic, the crowds that pass each other without seeing each other or their surroundings? The abundance of food, the carelessness of the throwaway society?
     

    Even if we have only become a little more aware and very grateful for the small scale on which one can enjoy and live, Corona has left a blessing behind in addition to a lot of suffering, fear and great sorrow. And who knows, that may be her message.
    I wish all of you continued health, inspiration and beautiful spring days with a touch of tropical,
    Warm, sunny greetings from the Hoogzit,

    Mandy

     

    Lees meer >> | 144 keer bekeken

  • Hier aarde

    13 september 2020

    Hierbij post ik de tweede brief die ik dit voorjaar aan mijn kwastgasten schreef tijdens de lockdown. Inmiddels heb ik weer contact gehad met de paardenliefhebster die ik noem in het schrijven, ditmaal om haar te vragen of zij en haar paard wel veilig zijn, gezien Californië voor een groot gedeelte in brand staat. Ze heeft haar paard veilig ondergebracht en zelf haar huis verkocht, trekt nu met een camper naar veiliger oorden. Er gebeurt veel op ons ruimteschip aarde...

    Brief2

     

     

    Brieven van de Hoogzit.

    Lieve kompanen in de strijd,

    Fijn jullie hier opnieuw te mogen ontmoeten en begroeten.

    We zijn alweer een week verder en vanaf deze hopelijk veilige hoogte kom ik opnieuw tot jullie in een brief.

    Mijn oma zei altijd: Alles went, behalve hangen. Dat laatste niet op de bank wel te verstaan, maar in combinatie met een touwtje. Na een tijd van verwarring door grote veranderingen in het zelf vrij kunnen bewegen en het gaan en staan van ieder om ons heen,  weet ik niet hoe het jullie allen vergaat, maar ik ervaar een vreemd soort berusting. Het voelt zelfs wel fijn en veilig om binnen te zijn, terwijl er buiten een storm woedt die de ene na de anders gastheer en gastvrouw ongenodigd en ongemerkt bezoekt. Dat blijft een hele nare gedachte, want voor je het weet ben je zelf  “hotelier” van het virus. Dat noopt tot blijvende voorzichtigheid. Voor ons zelf, maar ook voor degenen om ons heen. Goed, dat advies is ons al zo vaak en veel ingepeperd dat een pepersteak er een flauwe hap bij is geworden. En dat is weer een flauwe grap, mijn excuses.

    Echter, de droefenis hoogtij laten vieren doet geen goed aan het gemoed, noch onze weerstand. En daarbij vergeet ik zeker niet de geliefden die gemist moeten worden omdat zij de strijd verloren hebben. Het is diep en diep tragisch niet alleen het grote verdriet in ons land, maar ook in de rest van Europa en de wereld, te zien en mee te voelen. Echter onze kracht en inspiratie laten afnemen door angst, is gewoon geen optie, toch? “De duvel is oud”, maar laten wij hem overleven. Grens over schrijdend.

    Voor zij die weten te bidden, voel je dubbel gezegend. Voor zij die niet weten te bidden, laten allen die deze verbinding wel weten te leggen het ook voor hen doen.

    In mijn werk als scriptschrijfster ben ik onlangs in contact gekomen met een vrouw die op een bijzondere manier een paard heeft gerehabiliteerd. Een gewezen renpaard, een zeer gevoelig dier dat niet begrepen werd en zó tot de grens van zijn kunnen gedreven toch te presteren dat de volbloed letterlijk en figuurlijk op de baan in elkaar stortte.

    Afgedaan als renner werd hij de handel in gebracht, hetgeen een reeks eigenaren opleverde die hem alleen maar verder mishandelden en misbruikten voor hun “sport”. Uiteindelijk eindigde de onfortuinlijke bij een harteloos wezen dat hem verwaarloosde en voedsel nog niet waardig achtte.

    Gelukkig bekommerde een passant zich over het paard, dwong de eigenaar het aan haar te verkopen door te dreigen de dierenbescherming op zijn dak te sturen en na het paard opgelapt te hebben heeft zij het over gedaan aan de huidige eigenares. Het gebeuren vond plaats in het verre Californië. De dame die zich als laatste liefdevol over het paard ontfermd heeft is een psychiatrisch verpleegster. En met haar expertise, maar vooral liefde en vertrouwen heeft ze dit prachtige dier van zijn trauma’s af geholpen,  zijn eigenwaarde volledig weer op laten bouwen. Nog mooier, deze voskleurige bleek over een opmerkelijk hoge intelligentie te beschikken dat hem ambassadeur gemaakt heeft voor zijn soortgenoten en alle dieren die onbegrepen en verkeerd beoordeeld worden. 

    Het was bijzonder met haar te schrijven en de omstandigheden van deze tijd te delen wat hier heerst, maar ook daar, in dat o zo verre Californië . Alsof ik mailde met iemand uit Lunteren of Bennekom over een zware bui, waarvoor we binnen moeten blijven. Zo ver weg en zo dichtbij. En vreemd genoeg schiep dat ook een band over de grote afstand heen.

    We hebben er als aardbewoners nagenoeg allemaal mee te maken. Op de astronauten na die nu veilig in de ruimte zweven, maar of ik met hen zou willen ruilen… En ze moeten toch ook weer een keer terug.

    Maar op mijn beurt terug naar het renpaard en zijn eigenaresse, het delen in de mondiale ervaring; Voor wie deze tijd nu en dan te zwaar is en het niet wennen wil, denk maar zo, hangen is misschien toch erger.

    En als je op dit moment niet ziek bent, je geliefden ook niet, je nog wat te eten hebt, een dak boven je hoofd gedragen door veilige muren en een rol wc papier in voorraad, dan is deze dag een hele goede  dag. Bovendien, voor wie de angst de baas weet te blijven met Liefde en Vertrouwen die weet ook dat een bui zoveel donkerder lijkt als de zon er tegenaan schijnt.

    Ik groet jullie allen hartelijk en wens ieder opnieuw blijvende gezondheid en inspiratie,

    Keep the balance.

     

    Liefs,  

     

    Mandy




    Letters from the Hoogzit.
    Dear companions in battle,
    Nice to meet and greet you here again.
    We are already a week further and from this hopefully safe height I will come back to you in a letter.
    My grandmother always said: You can get used to everything, except hanging.

     

    After a time of confusion due to major changes, I don't know how you all are doing, but I am experiencing a strange kind of resignation. It even feels nice and safe to be inside, while a storm is raging outside that uninvited and even sometimes unnoticed visits one after another host and hostess. That remains a very unpleasant thought, because before you know it you are yourself "hotelier" of the virus. This calls for continued caution. For ourselves, but also for those around us. Well, that advice has been almost beaten (we say peppered) into us so often and so much that a pepper steak has become a bland bite. And that's another silly joke, my apologies.
    However, letting sadness rule our days does not do any good to the mind or our resistance. And I certainly do not forget the loved ones who must be missed because they have lost the battle. It is deeply and deeply tragic not only to see and feel the great sorrow in our country, but also in the rest of Europe and the world. However, letting fear diminish our strength and inspiration is simply not an option, right? "The devil is old", but let's survive him.

     

    For those who know how to pray, you are blessed. For those who do not know how to pray, let all who know how to make this connection and do it for them too.


    In my work as a script writer I recently came into contact with a woman who has rehabilitated a horse in a special way. A former racehorse, a very sensitive animal. He was not understood and driven to the limit of his ability to perform so far, that the thoroughbred literally and figuratively collapsed on the track.
    Discontinued as a runner, he was put on the market, resulting in meeting a series of owners who continued to maltreat and abuse him for their “sport”. In the end, the unfortunate one ended up with a heartless being who neglected him and did not yet consider him worthy of food.
    Fortunately, a passer-by took care of the horse, forced the owner to sell it to her by threatening to send the animal protection on his roof. After taking good care of the horse she handed it over to the current owner. The event took place in distant California.

     

    The lady who took aboard his horse with loving care is a psychiatric nurse. And with her expertise, but above all love and trust, she helped this beautiful animal get rid of its trauma, completely rebuild its self-esteem. Even better, this chestnut turned out to have a remarkably high intelligence that made him an ambassador for his ilk and all animals that are misunderstood and misjudged.


    It was special to exchange mails with her and to share the circumstances of this time that prevails here, but also there, in that oh so distant California. As if I emailed someone from Lunteren or Bennekom about a heavy shower, for which we have to stay indoors. So far away and so close. And strangely enough, that also created a bond over the great distance.
     

    Almost all of us have to deal with it as Earthlings. Except for the astronauts who are now safely floating in space, but whether I would like to trade with them… And they have to come back again too.
     

    But for all who cannot cope with this time, the global experience we share, just think like this, hanging might be worse.
    And if you're not sick right now, neither are your loved ones, you still have something to eat, a roof supported by secure walls and a roll of toilet paper in stock, then this day is a very good day. Moreover, for those who manage to overcome fear with Love and Trust, they also know that a shower seems so much darker when the sun shines against it.
    I greet you all warmly and wish everyone continued health and inspiration,
    Keep the balance.

    Love,

    Mandy

     

     

     

    Lees meer >> | 137 keer bekeken

  • BACK IN TOWN

    6 september 2020

    Ik kan bijna niet geloven dat het al meer dan een JAAR geleden is dat ik mijn blog heb bijgewerkt... SCHANDE!!! Ik ga mijn leven beteren. In deze woelige tijden wil ik beginnen met de tien brieven te plaatsen die ik schreef aan mijn zeer gewaardeerde kwastgasten zoals ik de cursisten noem die regelmatig Atelier de Hoogzit beklimmen om te schone kunsten tot leven te brengen.  Aldus de eerste brief gepost in maart dit jaar... En, tot spoedig!

    Op eenzame hoogte

     

    Brieven van de Hoogzit.

    Lieve kompanen in de strijd,

    Fijn jullie hier te mogen ontmoeten en begroeten.

    In deze wonderlijke tijd van delen in medemenselijkheid en proberen niet te delen in iets dat we geen van allen op willen lopen, noch overdragen. Een tijd waarin we in een zeker isolement moeten leven om te overleven ben ik van plan regelmatig een brief te posten om contact te houden.

    Een ieder ervaart het op zijn of haar eigen manier, maar ik denk dat we over het algemeen kunnen zeggen dat het virus dat onze wereld danig beperkt, een andere ruimte schept. Een hopelijk  blijvende verbondenheid. 

    We zijn een oorlog aan het uit vechten die niet in Verweggistan plaats vindt, maar in onze eigen lichamen. Zonder dat we het weten kunnen we een slagveld herbergen.  Laat dit ons niet ontmoedigen, we zijn zeer vernuftig in elkaar gezet met ieder een eigen legertje, het ene sterker dan het ander, maar opgeven voor we aangevallen worden is hetzelfde als een paraplu opsteken terwijl de zon nog schijnt of een pleister op elke vinger plakken, terwijl de spijker nog niet eens in het hout getikt is.

    Gelukkig bij velen die het treft wordt de witte vlag door het virus gehesen, maar de angst dat het afweer systeem van ons zelf of onze geliefden  het onderspit kan delven, is een gedachte die als het zwaard van Damocles boven onze ongekapte hoofden lijkt te hangen. 

    Zwaarden hebben we echter niet nodig. Harnassen ook niet. Onze wapens bestaan uit  zachte materialen, zoals zeep en desinfecterende doekjes, katoenen mondkapjes en handschoenen. Ons schild is slechts de anderhalve meter afstand van elkaar. Als je het zo bekijkt, valt deze uitrusting nog wel mee, toch?

    En zo staan we als broeders en zusters op de opgedragen afstand naast elkaar schoon en fris te wezen. Tenminste, dat hopen we. Het maakt een bezoekje aan de supermarkt wel een beetje als een jacht op voedsel, je tussen de pijlen van de Paarse Ridder door bewegend. Hij kan zich immers overal op houden.

    Het doet me denken aan een oude tandpasta reclame, die nu van toepassing  kan zijn op het aanraken van spullen. “Voelt u ook dat laagje?” Plots ben je je ervan bewust dat iets aangeraakt is door anderen. Het maakt zelfs een onschuldig pak melk of zoet en lief potje jam verdacht.

     

    Een wetenschapper die ik beluisterde legde uit vanwaar die anderhalve meter afstand. Ademtocht met vocht kan het virus overbrengen. En als ik dan denk aan de winters waarin het koud was, je je adem zichtbaar kon maken, dan begrijp ik de noodzaak, met zo’n damp kan je een aardig eindje komen. Wat hij als advies gaf om onze weerstand op peil te houden, is vooral stress vermijden.

    Nogal tegenstrijdig met alles wat het met zich mee brengt.  Waar de Hoogzit anders jullie zoete inval is van schilders en tekenaars, is het nu stil en helemaal van mezelf. Dat zou ik in vakantietijd misschien als lekker rustig kunnen ervaren, fijn prutsen aan mijn eigen schilderijen en schrijfsels, maar het voelt nu zelfs ontvreemd, alsof het hout ook nog zwijgt en me niet begrijpend aan kijkt. “Waar is iedereen toch?”

    De koekjes blijven in  de kast, de soorten thee en koffie onaangeroerd. De ezels staan stof te verzamelen in een hoek en de half bewerkte werken van degenen die ze hier gelaten hebben kijken me als bevroren aan.

    Ik mis jullie, het uitwisselen van ervaringen, het delen van schoonheid in de vorm van het creëren van mooie beelden, het elkaar optillen in een sfeer van creativiteit.

    Al zijn we op ons zelf terug geworpen en zien weinig van elkaar, we weten dat we met elkaar deze strijd moeten zien te overwinnen. En daarom zeg ik graag:

    Kompanen van dit leger tegen de Paarse Ridder, laten we deze strijd niet opgeven, ons tot de tanden toe wapenen met ontsmettingsmiddelen en contact houden met allen die het gevoel hebben er alleen voor te staan.

    Al is het maar om elkaars en onze eigen stress te verlagen. Daarmee is al een groot deel van de strijd gewonnen me dunkt. Wat er ook gebeurt.

    Ik wens jullie triomf en kijk er naar uit de vlag hier te hijsen, de deuren open te zwaaien en de kleuren samen met jullie weer te kunnen laten dansen, de wereld in. Ongehinderd.

     

    Met hartelijke, creatieve groet, sterktewens en kracht,

     

    Liefs,

     

    Mandy

     

    At a lonely height

    Letters from the Hoogzit.
    Dear companions in battle,
    Nice to meet and greet you here.
    In this wonderous time of sharing in humanity and trying not to transfer something that none of us wants to incur. At a time when we have to live in some isolation to survive, I plan to regularly post a letter to keep in touch.
    Everyone experiences it in his or her own way, but I think in general we can say that the virus that limits our world so much creates a different space. Hopefully a lasting connection.
    We are fighting a war that is not taking place in Farawayistan, but in our own bodies. Without knowing it, we can harbor a battlefield. Don't let this discourage us, we are very ingeniously put together, each with its own army, one stronger than the other, but giving up before being attacked is the same as putting up an umbrella while the sun is still shining or putting a plaster on each finger , while the nail has not even been hammered into the wood.
    Luckily for many who hit it, the white flag is raised by the virus, but the fear that our own or our loved ones' defense system may be defeated is a thought that seems to hang over our uncut heads like the sword of Damocles.
    However, we don't need swords. Neither harnesses. Our weapons consist of soft materials, such as soap and disinfectant wipes, cotton masks and gloves. Our shield is only five feet apart. If you look at it that way, this equipment is not that bad, right?
    And so we as brothers and sisters stand next to each other at the commanded distance to be clean and fresh. At least, we hope so. It makes a visit to the supermarket a bit like a hunt for food, moving between the arrows of the Purple Knight. After all, he can hide anywhere.
    It reminds me of an old toothpaste commercial, which can now apply to touching stuff. "Can you feel that layer too?" Suddenly you are aware that something has been touched by others. It even makes an innocent carton of milk or sweet and sweet jar of jam suspicious.

    A scientist I was listening to explained why the five feet. Breathing with moisture can transmit the virus. And when I think about the winters in which it was cold, you could make your breath visible, then I understand the necessity, with such a vapor you can go a long way. What he gave as advice to keep our resistance up is mainly to avoid stress.
    Quite contradictory to everything it entails. Where the Hoogzit otherwise is your sweet approach to paint and draft
    , it is now quiet and completely my own. I might experience that as nice and quiet during vacation time, fine tinkering with my own paintings and writings, but now it even feels alienated, as if the wood is also still silent and does look at me with the question. "Where is everyone?"
    The cookies remain in the cupboard, the types of tea and coffee untouched. The easels are gathering dust in a corner and the half-worked works of those who left them here stare at me like frozen.
    I miss you, exchanging experiences, sharing beauty in the form of creating beautiful images, lifting each other up in an atmosphere of creativity.
    Although we have been thrown back on ourselves and see little of each other, we know that together we have to overcome this battle. And that's why I like to say:
    Companions of this army against the Purple Knight, let us not give up this fight, arm ourselves to the teeth with disinfectants and keep in touch with all who feel that they are on their own.
    If only to reduce each other's and our own stress. I think already wins a large part of the battle. Whatever happens.
    I wish you triumph and look forward to raising the flag here, swinging the doors open and letting the colors dance with you again out into the world. Unhindered.

    With warm, creative greetings, strength and good stamina,

    Love,

    Mandy

    Lees meer >> | 168 keer bekeken

  • Meer blogs >>