• Eilandbewonders

    20 september 2020

    Opnieuw post ik hier een brief uit de lentetijd welke ik schreeft tijdens de lockdown rond maart/april. Maanden verder, wat is er veranderd?

    Again I post a letter here I wrote in spring during the lockdown around march/april. Months later, what has changed?

    Wilson

     

    Brieven van de Hoogzit.

    Lieve kompanen in de strijd, hier weer een brief in deze stille tijd.

    Een week verder kom ik tot jullie vanaf deze nog immer veilige hoogte, hopende dat jullie allen blijvend in goede gezondheid verkeren en de draai binnenshuis inclusief een stukje daarbuiten als het lukt hebben gevonden.

    Het thuis zijn en nogal op een eilandje leven liet mijn gedachten naar een film dobberen die ik voor mezelf als een van de mooiste heb ervaren. Cast Away. Een waar Kunstwerk, magistraal vertolkt door bijna maar één acteur. Eén karakter die een grote ontwikkeling doormaakt door volledig op zichzelf terug geworpen te zijn.

    Het verhaal is een moderne uitgave van Robinson Crusoe, echter aangepast aan deze tijd, deze wereld. Een wereld waarin tijd geld is (was?)alles snel en voortvarend moet zijn, handel en vervoer over de hele globe van groot belang. Chuck, de hoofdpersoon staat aan het hoofd van een koeriersbedrijf dat garant staat overal op aarde pakketten te bezorgen, snel, accuraat en in grote hoeveelheden. Hij acht zijn baan zo belangrijk, dat tijdens de feestdagen zijn geliefden hem moeten missen omdat hij geen afstand kan nemen van zijn werk.

    Als het vrachtvliegtuig waarin hij met de pakketten mee vliegt in een storm terecht komt en een crash op zee maakt, spoelt hij als enige overlevende aan op een onbewoond tropisch eiland. Met hem een aantal pakketten die nog ingepakt zitten. Het wordt een grote strijd om te aanvaarden dat hij alleen is, dat hij zich moet zien te redden en  geen contact meer heeft met de eens zo drukke en ik zou bijna zeggen voortvluchtige wereld die om hem heen was.

    Chuck weet te overleven, echter heeft grote behoefte aan vuur om warm te blijven en wat hij te eten kan vinden te garen. Tijdens een poging vuur te maken verwondt hij zijn hand. In zijn onmacht, frustratie en woede, grijpt hij daarop een volleybal die als cadeau verstuurd had moeten worden en smijt het voorwerp van zich af. Zijn gestolde bloed laat een interessante afdruk achter op het witte leer. Als hij de bal later weer vindt en de afdruk hem intrigeert, maakt hij er met wat speeksel en een doekje twee ogen, een neus en een mond in. En zo sluit hij vriendschap met een bal. Noemt hem Wilson. Vanaf dat moment deelt hij zijn ervaringen met zijn “bloedbroeder” die hij aan kan kijken en waar hij tegen kan praten. In het “gezelschap” van  Wilson leert hij steeds beter om te gaan met de omstandigheden.

    Maar hij wil wel terug. Als hij een vlot gebouwd heeft raakt Wilson in een onbewaakt ogenblik op drift. Het is of hij een dierbare vriend verliest en in diepe rouw blijft hij opnieuw alleen achter. Na een zware strijd met het water, wordt Chuck uiteindelijk door de bemanning van een schip gevonden en keert hij terug naar de bewoonde wereld.

    Wat mij het meeste trof (naast een prachtig slot) in deze film is zijn terugkeer. Het contrast met het eiland, het leven daar, het geduld, de stilte, het zijn, tegenover  de wereld van de haast, het langs elkaar heen lopen van mensen, de onverschilligheid van het ogenschijnlijk vanzelfsprekende leven, overvloed aan voedsel, oppervlakkigheid, onbelangrijke zaken belangrijk achten.

    Op het eiland was een klein zelf gemaakt vlammetje een goddelijk geschenk. Een  gevangen visje een koningsmaal dat hij in grote dankbaarheid genoot. Elk klein hapje ervan. De schuilplaats tijdens zware regen een veilige en heilige vesting.

    Ik heb geen beschilderde bal in de Hoogzit. En ik hoef ook nog niet met een harpoen de Lunterse beek in voor een visje. Mijn kachel brandt als ik hem opdraai en ik ben in goed gezelschap van de honden, de vogels en op het eiland naast mij zitten mijn ouders, de andere omringende eilanden de buren. We komen elkaar dagelijks tegen, ik doe boodschappen en zie andere mensen.

    Via deze weg heb ik contact met jullie en via de telefoon met anderen. Maar ik vraag me wel af hoe het zal zijn, als het zover komt, dat alles in de wereld weer in beweging zal gaan komen. Zullen we met dezelfde verwondering en verbijstering als Chuck kijken naar de waanzin van de haast? Het snelle verkeer, de mensenmassa’s die elkaar voorbij lopen zonder elkaar of hun omgeving te zien? De overdaad aan voedsel, de achteloosheid van de wegwerpmaatschappij?

    Al zijn we ons maar een stukje meer bewust  geworden en groots dankbaar voor de kleine schaal waarop genoten en geleefd kan worden, dan heeft Corona naast een heleboel leed, angst en groot verdriet toch ook een zegen achter gelaten. En wie weet is dat haar boodschap.

    Jullie allen wens ik opnieuw blijvende gezondheid, inspiratie en prachtige lentedagen met een vleugje tropisch,

    Hartelijke, zonnige groeten van de Hoogzit,

     

    Mandy

     

    Wilson

    Letters from the Hoogzit.
    Dear companions in battle, here again a letter in this quiet time.

     

    A week later I come to you from this still safe height, hoping that you are all in good health and have found your way indoors including a bit outside if you succeed.
    Being at home and living quite on an island made my mind float to a most beautiful movie. Cast Away. A true work of art, masterfully performed by almost only one actor. One character that undergoes great development by being completely thrown back on himself.

     

    The story is a modern edition of Robinson Crusoe, however adapted to this time, this world. A world in which time is (was?) money. Everything has to be fast and dynamic, trade and transport across the globe is of great importance. Chuck, the protagonist, heads a courier company that guarantees to deliver parcels all over the world, quickly, accurately and in large quantities. His job is so important to him that during the holidays his loved ones miss him because he cannot distance himself from his work.
    When the cargo plane in which he is flying with the parcels gets caught in a storm and crashes at sea, he is the only survivor who washes up on a deserted tropical island. With him a number of packages that are still packed. It is going to be a great struggle to accept that he is alone, that he has to save himself and is out of touch with the once busy and I would almost say fugitive world that was around him.

     

    Chuck manages to survive, but has a great need for fire to keep warm and to cook what he can find to eat. While trying to start a fire, he injures his hand. In his impotence, frustration and anger, he grabs a volleyball that should have been sent as a gift and throws the object away. His coagulated blood leaves an interesting print on the white leather. When he later finds the ball again and the print intrigues him, he uses some saliva and a cloth to put two eyes, a nose and a mouth in it. And so he makes friends with a ball. Calls him Wilson. From that moment on he shares his experiences with his “blood brother” whom he can look at and talk to. In Wilson's “company” he learns to deal better with the circumstances.
     

    But he wants to go back. When he has built a raft, Wilson drifts away in an unguarded moment. It is as if he loses a dear friend and is left alone again in deep mourning. After a tough battle with the water, Chuck is eventually found by the crew of a ship and returns to civilization.
     

    What struck me the most (besides a beautiful ending) in this film is his return. The contrast with the island, the life there, the patience, the silence, the being, opposite the world of haste, the passing eachother, the indifference of the seemingly natural life, abundance of food, superficiality, unimportant matters consider important.
     

    On the island, a small self-made flame was a divine gift. A caught fish a king's meal that he enjoyed with great gratitude. Every little bite of it. The shelter  a safe and sacred fortress during heavy rain.
     

    I don't have a painted ball in the Hoogzit. And I don't have to go into the Lunterse brook with a harpoon for a fish. My stove burns when I turn it on and I am in good company with the dogs, the birds and on the island next to me are my parents, the other surrounding islands the neighbors. We meet each other every day, I go shopping and see other people.
     

    This writing way I have contact with you and by telephone with others. But I do wonder what it will be like when it comes to the point that everything in the world will start moving again. Will we look at the madness of rush with the same wonder and bewilderment as Chuck? The fast traffic, the crowds that pass each other without seeing each other or their surroundings? The abundance of food, the carelessness of the throwaway society?
     

    Even if we have only become a little more aware and very grateful for the small scale on which one can enjoy and live, Corona has left a blessing behind in addition to a lot of suffering, fear and great sorrow. And who knows, that may be her message.
    I wish all of you continued health, inspiration and beautiful spring days with a touch of tropical,
    Warm, sunny greetings from the Hoogzit,

    Mandy

     

    Lees meer >> | 0 Reacties | 1 keer bekeken

  • Hier aarde

    13 september 2020

    Hierbij post ik de tweede brief die ik dit voorjaar aan mijn kwastgasten schreef tijdens de lockdown. Inmiddels heb ik weer contact gehad met de paardenliefhebster die ik noem in het schrijven, ditmaal om haar te vragen of zij en haar paard wel veilig zijn, gezien Californië voor een groot gedeelte in brand staat. Ze heeft haar paard veilig ondergebracht en zelf haar huis verkocht, trekt nu met een camper naar veiliger oorden. Er gebeurt veel op ons ruimteschip aarde...

    Brief2

     

     

    Brieven van de Hoogzit.

    Lieve kompanen in de strijd,

    Fijn jullie hier opnieuw te mogen ontmoeten en begroeten.

    We zijn alweer een week verder en vanaf deze hopelijk veilige hoogte kom ik opnieuw tot jullie in een brief.

    Mijn oma zei altijd: Alles went, behalve hangen. Dat laatste niet op de bank wel te verstaan, maar in combinatie met een touwtje. Na een tijd van verwarring door grote veranderingen in het zelf vrij kunnen bewegen en het gaan en staan van ieder om ons heen,  weet ik niet hoe het jullie allen vergaat, maar ik ervaar een vreemd soort berusting. Het voelt zelfs wel fijn en veilig om binnen te zijn, terwijl er buiten een storm woedt die de ene na de anders gastheer en gastvrouw ongenodigd en ongemerkt bezoekt. Dat blijft een hele nare gedachte, want voor je het weet ben je zelf  “hotelier” van het virus. Dat noopt tot blijvende voorzichtigheid. Voor ons zelf, maar ook voor degenen om ons heen. Goed, dat advies is ons al zo vaak en veel ingepeperd dat een pepersteak er een flauwe hap bij is geworden. En dat is weer een flauwe grap, mijn excuses.

    Echter, de droefenis hoogtij laten vieren doet geen goed aan het gemoed, noch onze weerstand. En daarbij vergeet ik zeker niet de geliefden die gemist moeten worden omdat zij de strijd verloren hebben. Het is diep en diep tragisch niet alleen het grote verdriet in ons land, maar ook in de rest van Europa en de wereld, te zien en mee te voelen. Echter onze kracht en inspiratie laten afnemen door angst, is gewoon geen optie, toch? “De duvel is oud”, maar laten wij hem overleven. Grens over schrijdend.

    Voor zij die weten te bidden, voel je dubbel gezegend. Voor zij die niet weten te bidden, laten allen die deze verbinding wel weten te leggen het ook voor hen doen.

    In mijn werk als scriptschrijfster ben ik onlangs in contact gekomen met een vrouw die op een bijzondere manier een paard heeft gerehabiliteerd. Een gewezen renpaard, een zeer gevoelig dier dat niet begrepen werd en zó tot de grens van zijn kunnen gedreven toch te presteren dat de volbloed letterlijk en figuurlijk op de baan in elkaar stortte.

    Afgedaan als renner werd hij de handel in gebracht, hetgeen een reeks eigenaren opleverde die hem alleen maar verder mishandelden en misbruikten voor hun “sport”. Uiteindelijk eindigde de onfortuinlijke bij een harteloos wezen dat hem verwaarloosde en voedsel nog niet waardig achtte.

    Gelukkig bekommerde een passant zich over het paard, dwong de eigenaar het aan haar te verkopen door te dreigen de dierenbescherming op zijn dak te sturen en na het paard opgelapt te hebben heeft zij het over gedaan aan de huidige eigenares. Het gebeuren vond plaats in het verre Californië. De dame die zich als laatste liefdevol over het paard ontfermd heeft is een psychiatrisch verpleegster. En met haar expertise, maar vooral liefde en vertrouwen heeft ze dit prachtige dier van zijn trauma’s af geholpen,  zijn eigenwaarde volledig weer op laten bouwen. Nog mooier, deze voskleurige bleek over een opmerkelijk hoge intelligentie te beschikken dat hem ambassadeur gemaakt heeft voor zijn soortgenoten en alle dieren die onbegrepen en verkeerd beoordeeld worden. 

    Het was bijzonder met haar te schrijven en de omstandigheden van deze tijd te delen wat hier heerst, maar ook daar, in dat o zo verre Californië . Alsof ik mailde met iemand uit Lunteren of Bennekom over een zware bui, waarvoor we binnen moeten blijven. Zo ver weg en zo dichtbij. En vreemd genoeg schiep dat ook een band over de grote afstand heen.

    We hebben er als aardbewoners nagenoeg allemaal mee te maken. Op de astronauten na die nu veilig in de ruimte zweven, maar of ik met hen zou willen ruilen… En ze moeten toch ook weer een keer terug.

    Maar op mijn beurt terug naar het renpaard en zijn eigenaresse, het delen in de mondiale ervaring; Voor wie deze tijd nu en dan te zwaar is en het niet wennen wil, denk maar zo, hangen is misschien toch erger.

    En als je op dit moment niet ziek bent, je geliefden ook niet, je nog wat te eten hebt, een dak boven je hoofd gedragen door veilige muren en een rol wc papier in voorraad, dan is deze dag een hele goede  dag. Bovendien, voor wie de angst de baas weet te blijven met Liefde en Vertrouwen die weet ook dat een bui zoveel donkerder lijkt als de zon er tegenaan schijnt.

    Ik groet jullie allen hartelijk en wens ieder opnieuw blijvende gezondheid en inspiratie,

    Keep the balance.

     

    Liefs,  

     

    Mandy




    Letters from the Hoogzit.
    Dear companions in battle,
    Nice to meet and greet you here again.
    We are already a week further and from this hopefully safe height I will come back to you in a letter.
    My grandmother always said: You can get used to everything, except hanging.

     

    After a time of confusion due to major changes, I don't know how you all are doing, but I am experiencing a strange kind of resignation. It even feels nice and safe to be inside, while a storm is raging outside that uninvited and even sometimes unnoticed visits one after another host and hostess. That remains a very unpleasant thought, because before you know it you are yourself "hotelier" of the virus. This calls for continued caution. For ourselves, but also for those around us. Well, that advice has been almost beaten (we say peppered) into us so often and so much that a pepper steak has become a bland bite. And that's another silly joke, my apologies.
    However, letting sadness rule our days does not do any good to the mind or our resistance. And I certainly do not forget the loved ones who must be missed because they have lost the battle. It is deeply and deeply tragic not only to see and feel the great sorrow in our country, but also in the rest of Europe and the world. However, letting fear diminish our strength and inspiration is simply not an option, right? "The devil is old", but let's survive him.

     

    For those who know how to pray, you are blessed. For those who do not know how to pray, let all who know how to make this connection and do it for them too.


    In my work as a script writer I recently came into contact with a woman who has rehabilitated a horse in a special way. A former racehorse, a very sensitive animal. He was not understood and driven to the limit of his ability to perform so far, that the thoroughbred literally and figuratively collapsed on the track.
    Discontinued as a runner, he was put on the market, resulting in meeting a series of owners who continued to maltreat and abuse him for their “sport”. In the end, the unfortunate one ended up with a heartless being who neglected him and did not yet consider him worthy of food.
    Fortunately, a passer-by took care of the horse, forced the owner to sell it to her by threatening to send the animal protection on his roof. After taking good care of the horse she handed it over to the current owner. The event took place in distant California.

     

    The lady who took aboard his horse with loving care is a psychiatric nurse. And with her expertise, but above all love and trust, she helped this beautiful animal get rid of its trauma, completely rebuild its self-esteem. Even better, this chestnut turned out to have a remarkably high intelligence that made him an ambassador for his ilk and all animals that are misunderstood and misjudged.


    It was special to exchange mails with her and to share the circumstances of this time that prevails here, but also there, in that oh so distant California. As if I emailed someone from Lunteren or Bennekom about a heavy shower, for which we have to stay indoors. So far away and so close. And strangely enough, that also created a bond over the great distance.
     

    Almost all of us have to deal with it as Earthlings. Except for the astronauts who are now safely floating in space, but whether I would like to trade with them… And they have to come back again too.
     

    But for all who cannot cope with this time, the global experience we share, just think like this, hanging might be worse.
    And if you're not sick right now, neither are your loved ones, you still have something to eat, a roof supported by secure walls and a roll of toilet paper in stock, then this day is a very good day. Moreover, for those who manage to overcome fear with Love and Trust, they also know that a shower seems so much darker when the sun shines against it.
    I greet you all warmly and wish everyone continued health and inspiration,
    Keep the balance.

    Love,

    Mandy

     

     

     

    Lees meer >> | 0 Reacties | 6 keer bekeken

  • BACK IN TOWN

    6 september 2020

    Ik kan bijna niet geloven dat het al meer dan een JAAR geleden is dat ik mijn blog heb bijgewerkt... SCHANDE!!! Ik ga mijn leven beteren. In deze woelige tijden wil ik beginnen met de tien brieven te plaatsen die ik schreef aan mijn zeer gewaardeerde kwastgasten zoals ik de cursisten noem die regelmatig Atelier de Hoogzit beklimmen om te schone kunsten tot leven te brengen.  Aldus de eerste brief gepost in maart dit jaar... En, tot spoedig!

    Op eenzame hoogte

     

    Brieven van de Hoogzit.

    Lieve kompanen in de strijd,

    Fijn jullie hier te mogen ontmoeten en begroeten.

    In deze wonderlijke tijd van delen in medemenselijkheid en proberen niet te delen in iets dat we geen van allen op willen lopen, noch overdragen. Een tijd waarin we in een zeker isolement moeten leven om te overleven ben ik van plan regelmatig een brief te posten om contact te houden.

    Een ieder ervaart het op zijn of haar eigen manier, maar ik denk dat we over het algemeen kunnen zeggen dat het virus dat onze wereld danig beperkt, een andere ruimte schept. Een hopelijk  blijvende verbondenheid. 

    We zijn een oorlog aan het uit vechten die niet in Verweggistan plaats vindt, maar in onze eigen lichamen. Zonder dat we het weten kunnen we een slagveld herbergen.  Laat dit ons niet ontmoedigen, we zijn zeer vernuftig in elkaar gezet met ieder een eigen legertje, het ene sterker dan het ander, maar opgeven voor we aangevallen worden is hetzelfde als een paraplu opsteken terwijl de zon nog schijnt of een pleister op elke vinger plakken, terwijl de spijker nog niet eens in het hout getikt is.

    Gelukkig bij velen die het treft wordt de witte vlag door het virus gehesen, maar de angst dat het afweer systeem van ons zelf of onze geliefden  het onderspit kan delven, is een gedachte die als het zwaard van Damocles boven onze ongekapte hoofden lijkt te hangen. 

    Zwaarden hebben we echter niet nodig. Harnassen ook niet. Onze wapens bestaan uit  zachte materialen, zoals zeep en desinfecterende doekjes, katoenen mondkapjes en handschoenen. Ons schild is slechts de anderhalve meter afstand van elkaar. Als je het zo bekijkt, valt deze uitrusting nog wel mee, toch?

    En zo staan we als broeders en zusters op de opgedragen afstand naast elkaar schoon en fris te wezen. Tenminste, dat hopen we. Het maakt een bezoekje aan de supermarkt wel een beetje als een jacht op voedsel, je tussen de pijlen van de Paarse Ridder door bewegend. Hij kan zich immers overal op houden.

    Het doet me denken aan een oude tandpasta reclame, die nu van toepassing  kan zijn op het aanraken van spullen. “Voelt u ook dat laagje?” Plots ben je je ervan bewust dat iets aangeraakt is door anderen. Het maakt zelfs een onschuldig pak melk of zoet en lief potje jam verdacht.

     

    Een wetenschapper die ik beluisterde legde uit vanwaar die anderhalve meter afstand. Ademtocht met vocht kan het virus overbrengen. En als ik dan denk aan de winters waarin het koud was, je je adem zichtbaar kon maken, dan begrijp ik de noodzaak, met zo’n damp kan je een aardig eindje komen. Wat hij als advies gaf om onze weerstand op peil te houden, is vooral stress vermijden.

    Nogal tegenstrijdig met alles wat het met zich mee brengt.  Waar de Hoogzit anders jullie zoete inval is van schilders en tekenaars, is het nu stil en helemaal van mezelf. Dat zou ik in vakantietijd misschien als lekker rustig kunnen ervaren, fijn prutsen aan mijn eigen schilderijen en schrijfsels, maar het voelt nu zelfs ontvreemd, alsof het hout ook nog zwijgt en me niet begrijpend aan kijkt. “Waar is iedereen toch?”

    De koekjes blijven in  de kast, de soorten thee en koffie onaangeroerd. De ezels staan stof te verzamelen in een hoek en de half bewerkte werken van degenen die ze hier gelaten hebben kijken me als bevroren aan.

    Ik mis jullie, het uitwisselen van ervaringen, het delen van schoonheid in de vorm van het creëren van mooie beelden, het elkaar optillen in een sfeer van creativiteit.

    Al zijn we op ons zelf terug geworpen en zien weinig van elkaar, we weten dat we met elkaar deze strijd moeten zien te overwinnen. En daarom zeg ik graag:

    Kompanen van dit leger tegen de Paarse Ridder, laten we deze strijd niet opgeven, ons tot de tanden toe wapenen met ontsmettingsmiddelen en contact houden met allen die het gevoel hebben er alleen voor te staan.

    Al is het maar om elkaars en onze eigen stress te verlagen. Daarmee is al een groot deel van de strijd gewonnen me dunkt. Wat er ook gebeurt.

    Ik wens jullie triomf en kijk er naar uit de vlag hier te hijsen, de deuren open te zwaaien en de kleuren samen met jullie weer te kunnen laten dansen, de wereld in. Ongehinderd.

     

    Met hartelijke, creatieve groet, sterktewens en kracht,

     

    Liefs,

     

    Mandy

     

    At a lonely height

    Letters from the Hoogzit.
    Dear companions in battle,
    Nice to meet and greet you here.
    In this wonderous time of sharing in humanity and trying not to transfer something that none of us wants to incur. At a time when we have to live in some isolation to survive, I plan to regularly post a letter to keep in touch.
    Everyone experiences it in his or her own way, but I think in general we can say that the virus that limits our world so much creates a different space. Hopefully a lasting connection.
    We are fighting a war that is not taking place in Farawayistan, but in our own bodies. Without knowing it, we can harbor a battlefield. Don't let this discourage us, we are very ingeniously put together, each with its own army, one stronger than the other, but giving up before being attacked is the same as putting up an umbrella while the sun is still shining or putting a plaster on each finger , while the nail has not even been hammered into the wood.
    Luckily for many who hit it, the white flag is raised by the virus, but the fear that our own or our loved ones' defense system may be defeated is a thought that seems to hang over our uncut heads like the sword of Damocles.
    However, we don't need swords. Neither harnesses. Our weapons consist of soft materials, such as soap and disinfectant wipes, cotton masks and gloves. Our shield is only five feet apart. If you look at it that way, this equipment is not that bad, right?
    And so we as brothers and sisters stand next to each other at the commanded distance to be clean and fresh. At least, we hope so. It makes a visit to the supermarket a bit like a hunt for food, moving between the arrows of the Purple Knight. After all, he can hide anywhere.
    It reminds me of an old toothpaste commercial, which can now apply to touching stuff. "Can you feel that layer too?" Suddenly you are aware that something has been touched by others. It even makes an innocent carton of milk or sweet and sweet jar of jam suspicious.

    A scientist I was listening to explained why the five feet. Breathing with moisture can transmit the virus. And when I think about the winters in which it was cold, you could make your breath visible, then I understand the necessity, with such a vapor you can go a long way. What he gave as advice to keep our resistance up is mainly to avoid stress.
    Quite contradictory to everything it entails. Where the Hoogzit otherwise is your sweet approach to paint and draft
    , it is now quiet and completely my own. I might experience that as nice and quiet during vacation time, fine tinkering with my own paintings and writings, but now it even feels alienated, as if the wood is also still silent and does look at me with the question. "Where is everyone?"
    The cookies remain in the cupboard, the types of tea and coffee untouched. The easels are gathering dust in a corner and the half-worked works of those who left them here stare at me like frozen.
    I miss you, exchanging experiences, sharing beauty in the form of creating beautiful images, lifting each other up in an atmosphere of creativity.
    Although we have been thrown back on ourselves and see little of each other, we know that together we have to overcome this battle. And that's why I like to say:
    Companions of this army against the Purple Knight, let us not give up this fight, arm ourselves to the teeth with disinfectants and keep in touch with all who feel that they are on their own.
    If only to reduce each other's and our own stress. I think already wins a large part of the battle. Whatever happens.
    I wish you triumph and look forward to raising the flag here, swinging the doors open and letting the colors dance with you again out into the world. Unhindered.

    With warm, creative greetings, strength and good stamina,

    Love,

    Mandy

    Lees meer >> | 0 Reacties | Reageer | 21 keer bekeken

  • Landelijke Oldtimer

    11 augustus 2019

    De Lepelkoenen zijn even op recess, mijn schilderlessen eveneens. En terwijl ik geniet van het werken aan illustraties voor Vereniging het Edelhert kwam enige tijd geleden, al de vraag voorbij. Jij doet Oldtimers he? Inderdaad. Ik was benieuwd wat zou volgen. Schilder je ook tractoren?

    Een tractor is niet direct een stukje geschiedenis op wielen waar ik aan denk bij het woord Oldtimer, al zijn er natuurlijk hele leuke tussen. Ik verdiepte me verder in tractoren in de kunst en och, daar kon toch best iets leuks van komen dacht ik, dus heb ik de opdracht aangenomen en tussen de andere bedrijven door groeide stukje bij beetje deze rode Case...

     

    Lees meer >> | 0 Reacties | Reageer | 178 keer bekeken

  • Leef Tijd

    4 augustus 2019

    Lepelkoen leeftijd

    In deze derde bijdrage leest u hoe Henk Ruseler, boswachter op de Hoge Veluwe, in gesprek is met zijn kleine buurman Us, hoofd der Lepelkoenen. Henk Ruseler had een vraag aan Us die hem al even bezig hield na de eerste verrassende ontmoeting met dit ondermaanse, niet te verwarren met ondermaatse, heerschap, de buurman die zich blijkbaar al veel langer in het park ophield dan hij kon vermoeden.

    Henk Ruseler : “Us, mag ik vragen, hoe oud ben je eigenlijk.”

    “De tijd, heer Ruseler, is ongrijpbaar. En zeker voor het Grote Volk, de mens. Denkers van aard hebben jullie er zelfs wel eens moeite mee om invulling te vinden of aan het leven te geven dat  lijkt te lopen van de wieg tot het graf. Maar dat is niet verwonderlijk. De mens heeft net als alle andere levende wezens een lichaam dat groeit en verandert,  als je tijd van leven gegeven is veroudert  en uiteindelijk sterft. Ten alle tijden is het kwetsbaar en tegelijkertijd beschikt het over een ongekend bijzonder zelf-genezend vermogen.

    Maar wanneer je je bedenkt dat alle cellen van levende wezens en dus ook die van het menselijk lichaam voortdurend afsterven en weer aangemaakt worden, wie ben jij dan? Bovendien,  waar bevind  jij  je op dit moment in de tijd die je telt?

    Achter deze voortdurende schepping zit uiteraard, laten we zeggen, de Grote Intelligentie. En wat deze Grote Intelligentie allemaal  tot bestaan gebracht heeft, gaat onze vijf gegeven zintuigen ver te boven. 

    Achter ons bestaan echter, zo nietig als zo groot, zit kleine intelligentie. Eveneens scheppend. Noem het inspiratie die tot bestaan komt. Wij verschijnen in de vorm waarin wij ontvangen kunnen worden door sommigen van het Grote Volk.

    Soms spreekt door deze verschijning de Grote Intelligentie, gefilterd door de kleine intelligentie. Maar omdat ieder een vrije keuze heeft, ontvangen alleen zij het horen willen deze woorden. Of zien alleen zij die het zien willen onze verbeelding. Daarom zal niet iedereen ons woord willen horen, zal niet iedereen ons willen of kunnen zien.

    Onze verre verwanten zijn ooit tot bestaan gekomen in het mistige Emerald Eiland, door jullie Ierland genoemd. De oorsprong rijkt te ver terug om de bron te vinden die de Ierse Leprechauns tot leven riep.

    Echter, wij Lepelkoenen, zijn voor jullie hier op het toneel van de Hoge Veluwe  verschenen als Hazenrijders met een boodschap. Een boodschap die meer dan honderden jaren oud, wat zeg ik, meer dan duizenden jaren oud is.  De boodschap de verbinding weer te vinden met de Grote Intelligentie en in dankbare harmonie bescheiden om te gaan met dat wat jullie gegeven is. 

    Wij zijn dus in wezen zo oud als de mensheid, maar immer veranderlijk, opgeroepen door de geest van jullie leef-tijd."

     

    Lees meer >> | 0 Reacties | Reageer | 193 keer bekeken

  • Koen raad

    26 juli 2019

    Koen raad.

    In een vorig blog en introductie van een dialoog tussen een natuurvorsers en een natuurwezen, heeft u kunnen lezen hoe Henk Ruseler, boswachter op de Hoge Veluwe, tot de ontdekking kwam dat hij al jaren geobserveerd werd door het Kleine Volk , de Veluwse Lepelkoenen.  Zijn levenswijze en kijk op de natuur deden de Lepelkoenen besluiten zich aan hem te openbaren. Maar niet alleen deze natuurbeheerder en voorlichter willen zij laten delen in hun gedachtengoed. In een gesprek tussen Henk Ruseler en Us, hoofd der kleine Veluwenaren, leren wij begrijpen waarom na eeuwen van verborgenheid deze kleine heerschapjes zich tot de mens keren en in de openbaarheid treden.

    Henk Ruseler: “Us, ik mag je vragen stellen. Wat ik graag zou willen weten, waarom komen jullie nu pas ten tonele. Het gaat niet goed met de natuur. Voor mijn gevoel zijn we al over de rand geschoven en is er geen weg terug. Hebben we het moment bereikt waarop het evenwicht door gaat slaan naar de verkeerde kant. Komen jullie niet te laat?”

    Us: “Mijn beste, er zijn al zovele boodschappers voor ons geweest die de mens hebben geprobeerd te laten zien waar zij mee bezig waren. Boodschappers die alarmbellen af lieten gaan. Maar op de een of andere manier is de mens daar doof voor geweest. Lang niet iedereen, maar het gros wel. De meerderheid heeft nog niet geleerd te luisteren naar de tekenen dat het almaar meer vragen van een kwetsbare aarde dan nodig is, zijn tol zal eisen. Vele zieners, deskundigen op natuurgebied, geïnspireerde mensen die nog de binding met de natuur voelden hebben het geroepen in vele landen. In Europa vooral vanaf de industriële revolutie. Maar de Romantici zijn weggezet als zoete dwaalgeesten. Wie niet mee gaat met zijn tijd krijgt om de oren ouderwets te zijn. Uitbreiding van kennis kan levens redden, maar als die kennis op andere vlakken met grote onbescheidenheid onze wereld vertrapt, wie heeft het dan over vooruitgang? 

    Zonder jullie te willen kwetsen of beoordelen, de mens is eigenwijs. En in deze betekent het woord  “wijs” niet wat het lijkt te zeggen, maar hebben wij het over de wijze waarop. “Eigen” staat niet zonder reden vooraan. Het is gebleken dat dit “eigen” niet alleen als het grootste belang gezien wordt, maar pas een les geleerd wordt als deze uit eigen ervaring bevestigd is.

    Zeg tegen een mensenkind meer dan eens niet aan de kachel te komen omdat deze heet is en pijn kan veroorzaken. Pas als een kind zich uit eigenwijsheid een keer gebrand heeft weet het waar het gevaar ligt.

    We zien de verschuivingen en veranderingen in de natuur. Mensen gaan het nu voelen, het bereikt hun huizen in de vorm van extremer weer, insecten die zich verder verspreiden, wateroverlast of waterschaarste.

    We hebben lang gewaarschuwd in vele vormen, maar nu worden de lessen geleerd. En wij zijn in deze dagen gekomen om daarin te begeleiden. Nogmaals niet om over jullie, het Grote Volk te oordelen, niet om te straffen en te zeggen, zie je nu wel, had die haard nu maar niet aangeraakt.

    Ons respect voor ieder schepsel is daarvoor te groot. We zien toe op hoe het Grote Volk leert en willen daar alleen in bij staan. Zie het als een soort van brandzalf, met daarbij wel de boodschap, nu je wakker bent en weet hoe het voelt, red wat er te redden valt en wees je bewust van je bijdrage op deze planeet met al haar wonderen.

    Lees meer >> | 0 Reacties | Reageer | 185 keer bekeken

  • Een artikel in samenwerking met Mildred Elfenbein

    14 juli 2019

    De boswachter

    De Veluwe… een gebied vol verrassingen. Wonderlijker dan zelfs de meest door de wol geverfde natuurvorser  zich kon voorstellen.

    Er  vond een ontmoeting plaats… er ontstond een dialoog. De komende tijd zult u met enige regelmaat het gesprek kunnen volgen tussen het gezicht van de Hoge Veluwe, boswachter Henk Ruseler en zijn kleine buurman Us, hoofd en woordvoerder der Lepelkoenen.

    Henk Ruseler, hij had er geen notie van dat hij al jaren en jaren geobserveerd werd door het Kleine Volk. Want dit doen zij. En pas wanneer een mens aan de zuiverheid voldoet ten opzichte van de plaats die hij in de natuur in kan nemen, verschijnen zij aan deze persoon.

    Zo knikte Us instemmend toen Henk zijn verhaal deed over hoe hij tot wildbeheer en later educatie op natuurgebied gekomen is. Het was prachtig om een gesprek te verslaan van twee “oude” rotten in het (bos)vak.

    Henk Ruseler, hij werd niet uit de Gelderse klei getrokken, noch uit Veluwse zandgronden gestoven, zijn wieg stond in Schiedam. Met ouders die een grote liefde voor dieren en natuur koesterden werd hij samen met zijn drie broers vaak meegenomen naar de bossen. En de dierentuin. Op 6 á 7 jarige leeftijd wist Henk wat hij wilde worden; oppasser. Het liefst bij de wolven. De oppasser van Blijdorp zag de passie in de kleine jongen en Henk mocht met hem mee naar de verblijven van zijn geliefde wolven, tevens  de wapiti’s en de rendieren die de oppasser onder zijn beheer had.

    De droom veranderde na enige jaren toen de inmiddels 14 jarige Henk een Duitse documentaire zag over wildbeheer. Biologieleraar had het ook nog kunnen worden, echter wegen leidden hem tijdens zijn studie tuinarchitectuur, tevens in het Westen, naar de Veluwe. Het was het gebied waar hij zich thuis voelde en de trein hem van Vlaardingen af naartoe bracht als hij vrij had. De contacten die hij met deze reizen op deed brachten hem uiteindelijk naar de Kroondomeinen, voorheen de Koninklijke Houtvesterij geheten.

    Opnieuw werd zijn passie voor de natuur opgemerkt en werd hem door de Jagermeester aangeboden aan te treden als leerling opzichter. Henk wilde eerst zijn studie afmaken en kreeg uitstel. Daarna volgde de opleiding op de Koninklijke Houtvesterij. Het was geen echte vaste baan, al was het wel aardig om te kunnen vertellen dat koningin Juliana je werkgeefster was.

    Na een jaar opleiding werd Henk getipt door de opzichter van de Kroondomeinen dat er op park de Hoge Veluwe een vacature als toezichthouder jacht- en faunabeheer vrij kwam. Henk belde de toenmalige opzichter van het park op om een sollicitatie te plaatsen. En werd uitgenodigd. Evenals vele in het groen opgeleide Veluwenaren, geboren en getogen op de zandgronden. Hij vreesde geen schijn van kans te maken, echter de keuze viel op hem. 1 December 1980 mocht hij het groene pak aantrekken met de emblemen van het park erop. Vier maanden later betrok hij één van de boerderijen gelegen op het terrein en is sindsdien niet meer weg te denken van deze plek waar natuur en cultuur samen gebracht zijn door het echtpaar Kroller Müller. Als oorspronkelijke stadsjongen met eveneens een grote interesse voor cultuur, architectuur en een groen hart dat de hele natuur insluit was en is dit een baan die niet beter uit had kunnen pakken.

    Na jaren op de functie jacht- en faunabeheer te hebben gezeten, voelde Ruseler aan dat het tijd was om het gewicht ergens anders op te leggen en de oude hang naar educatie verschaffen werd sterker. Vanaf 2000 veranderde zijn functie van wild –en faunabeheer naar het geven van educatie door middel van vele activiteiten zoals safari’s, wandeltochten, workshops en uiteraard de PR voor park de Hoge Veluwe. 

    Dat zelfs doorgewinterde boswachters verrast kunnen worden bleek wel toen tijdens een nachtsafari een wonderlijk geluid uit het struweel kwam. Tot het geluk van Ruseler en de deelnemers konden zij een tijd lang drie jonge boommarters speelse capriolen zien maken door de bomen. Een unicum.

    En wat te doen met een verlaten hertenkalf? Henk bracht het groot met de fles en genoot van de tochten die zij samen maakten.

    Of die keer dat in een poeltje water  zich als vanzelf vele draaikolkjes vormden, en na observerend onderzoek bleek dat duizenden watervlooien samen een waterballet uit leken te voeren…

    Echter oog in oog komen te staan met een lid van het Kleine Volk, dat was toch wel even schrikken. Welgesteld heeft hij het nog niet helemaal verwerkt, maar de verrassing is langzamerhand uitgelopen op een goede verstandhouding en uit het gesprek zal blijken dat de twee elkaars gedachtengoed aardig ondersteunen en het hoog tijd is één en ander publiekelijk te delen.

    U zult er de komende tijd meer over kunnen lezen als Ruseler en Us dieper in gesprek gaan over het wel en wee van de natuur op de Hoge Veluwe en omstreken.

     

    Lees meer >> | 0 Reacties | Reageer | 280 keer bekeken

  • Time flies...

    2 juni 2019

    En zo is het alweer juni! Waar ik mij zo had voorgenomen vaker te bloggen, het is niet gelukt eerder een stukje te schrijven. Ik ga een goed voornemen nemen nu toch echt vaker van deze gelegenheid gebruik te maken. Want hoognodig moet ik aankondigen dat we twee, nee drie exposities hebben waar er één al van loopt. Te huize Kernhem in Ede. Vandaag, volgende week zaterdag, zondag en maandag. Volgende week zaterdag wonen we tevens het schaapscheerdersfeest bij. En aanstaande woensdag opent Galerie Zuid haar deuren voor de expositie Mist/ Dieren. Genoeg om over te schrijven dus, maar het was ook genoeg werk om te verzetten alles te kunnen realiseren. Dat is nu gelukt. En nu, heerlijk verder met illustreerwerk waarin een Edelhert de hoofdrol speelt, naast mijn immer verdiepende contacten met het Lepelkoenenvolk. Over het laatste volgende keer meer!

    Lees meer >> | 1 Reactie | Reageer | 212 keer bekeken

  • Long time ago

    15 februari 2019

    Heel lang geleden... Is het geweest dat ik mijn blog bijwerkte. Mijn excuses! Veel gewerkt, veel gedaan, veel gezorgd maar alles met hart en ziel. En heel lang geleden, zo beginnen ook vaak sprookjes, sagen en legenden. Eén van de organisaties waar ik voor mag werken is Nationaal Park de Hoge Veluwe. Vanaf komend weekend vindt daar drie weken het evenement Sagen en Legenden plaats.

    We hebben met onze clubs weer een expositie mogen verzorgen die te zien zal zijn in de filmzaal van het museonder. Het thema is uiteraard Sagen en Legenden, echter met de specificatie; de Elementen. Het was een uitdaging om daar vorm aan te geven.

    Dan, zijn mijn contacten met het Kleine Volk ofwel de Veluwse Lepelkoenen dat daar woont warm en hun bestaan begint steeds meer naar de buitenwereld te treden. Vooral tijdens Sagen en Legenden. Voor hen die geïnteresseerd zijn is het wel zaak naar het centrum van het park te gaan. Het is zelfs mogelijk kennis te maken met hun leider daar... Tot zover een update, ik hoop dat ik komende tijd de regelmaat weer kan vinden meer te schrijven op deze locatie!

     

    Long time ago… has it been that I worked on my blog. My sincere apologies! Have worked, done and cared a lot, but everything from the heart and soul. And long time ago, it is the way fairy tales and legends often start. One of the organisations I work for is National Park the Hoge Veluwe. From the coming weekend on the event Sagen en Legenden will take place there.

    With our clubs we were able to present an exhibition again which will be shown in the film hall of the Museonder. The theme is of course legends, but with a specification: the Elements. It was a challenge to bring this into form.

    My contacts with the Little People, or also called the Veluwse Lepelkoenen who live there, are warm and their existence is getting more and more in the outer world. Especially during Sagen en Legenden. If you are interested it is necessary though to visit the centre of the park. It is even possible to meet their leader of there…

    So far my update, I do hope to find more regularity in keeping up with writing on this location!

     

     

     

    Lees meer >> | 0 Reacties | Reageer | 235 keer bekeken

  • Rooskleurig

    25 mei 2018

    May 19 at 7:18pm ·
    En zo is het alweer mei... Intussen is er veel gebeurd. Stukje bij beetje kan ik meer vertellen van de contacten die ik geheim moest houden. Via mijn tussen-contactpersoon Dear Old Mildred Elfenbein ben ik dieper in Lepelkoenland getreden en heb ik nog weer meer geleerd van het Kleine Volk dat hier op de Veluwe leeft. Mildred weet wegen aan te wijzen waar wij als groot volk aan voorbij lopen. Ik citeer haar woorden voor dit blog, tevens te vinden op haar facebookpagina;

    Als contactpersoon van de Veluwse Lepelkoenen(neef van de Ierse Leprechaun) is mij gevraagd de komende tijd hun boodschappen door te geven via dit kanaal. Het contact met het Kleine Volk is meer dan bijzonder te noemen.

    Aldus namens het opperhoofd:

    Ik wens jou een rooskleurige dag!
    Liefs,

    Us

    And all together it's May...A lot has happened in the meanwhile. Bit by bit I can tell you more about contacts I had to keep secret. By my mediator Dear Old Mildred Elfenbein I have entered Leprechaunland deeper and learned more about the Little People who live here on the Veluwe. Mildred knows where to find ways we large people pass without noticing anything. I recite her words, also to be found at her facebookpage;

    As a contact person of the Veluwse Lepelkoen (cousin of the Irish Leprechaun) I have been asked to pass on their messages for the coming time through this channel. The connection with the Little People is to be called more than special.

    So, from the Chief to you:

     

    I wish you a rosy day!

    Love

    Us

    Lees meer >> | 0 Reacties | Reageer | 328 keer bekeken

  • Meer blogs >>