• Landelijke Oldtimer

    11 augustus 2019

    De Lepelkoenen zijn even op recess, mijn schilderlessen eveneens. En terwijl ik geniet van het werken aan illustraties voor Vereniging het Edelhert kwam enige tijd geleden, al de vraag voorbij. Jij doet Oldtimers he? Inderdaad. Ik was benieuwd wat zou volgen. Schilder je ook tractoren?

    Een tractor is niet direct een stukje geschiedenis op wielen waar ik aan denk bij het woord Oldtimer, al zijn er natuurlijk hele leuke tussen. Ik verdiepte me verder in tractoren in de kunst en och, daar kon toch best iets leuks van komen dacht ik, dus heb ik de opdracht aangenomen en tussen de andere bedrijven door groeide stukje bij beetje deze rode Case...

     

    Lees meer >> | 0 Reacties | Reageer | 26 keer bekeken

  • Leef Tijd

    4 augustus 2019

    Lepelkoen leeftijd

    In deze derde bijdrage leest u hoe Henk Ruseler, boswachter op de Hoge Veluwe, in gesprek is met zijn kleine buurman Us, hoofd der Lepelkoenen. Henk Ruseler had een vraag aan Us die hem al even bezig hield na de eerste verrassende ontmoeting met dit ondermaanse, niet te verwarren met ondermaatse, heerschap, de buurman die zich blijkbaar al veel langer in het park ophield dan hij kon vermoeden.

    Henk Ruseler : “Us, mag ik vragen, hoe oud ben je eigenlijk.”

    “De tijd, heer Ruseler, is ongrijpbaar. En zeker voor het Grote Volk, de mens. Denkers van aard hebben jullie er zelfs wel eens moeite mee om invulling te vinden of aan het leven te geven dat  lijkt te lopen van de wieg tot het graf. Maar dat is niet verwonderlijk. De mens heeft net als alle andere levende wezens een lichaam dat groeit en verandert,  als je tijd van leven gegeven is veroudert  en uiteindelijk sterft. Ten alle tijden is het kwetsbaar en tegelijkertijd beschikt het over een ongekend bijzonder zelf-genezend vermogen.

    Maar wanneer je je bedenkt dat alle cellen van levende wezens en dus ook die van het menselijk lichaam voortdurend afsterven en weer aangemaakt worden, wie ben jij dan? Bovendien,  waar bevind  jij  je op dit moment in de tijd die je telt?

    Achter deze voortdurende schepping zit uiteraard, laten we zeggen, de Grote Intelligentie. En wat deze Grote Intelligentie allemaal  tot bestaan gebracht heeft, gaat onze vijf gegeven zintuigen ver te boven. 

    Achter ons bestaan echter, zo nietig als zo groot, zit kleine intelligentie. Eveneens scheppend. Noem het inspiratie die tot bestaan komt. Wij verschijnen in de vorm waarin wij ontvangen kunnen worden door sommigen van het Grote Volk.

    Soms spreekt door deze verschijning de Grote Intelligentie, gefilterd door de kleine intelligentie. Maar omdat ieder een vrije keuze heeft, ontvangen alleen zij het horen willen deze woorden. Of zien alleen zij die het zien willen onze verbeelding. Daarom zal niet iedereen ons woord willen horen, zal niet iedereen ons willen of kunnen zien.

    Onze verre verwanten zijn ooit tot bestaan gekomen in het mistige Emerald Eiland, door jullie Ierland genoemd. De oorsprong rijkt te ver terug om de bron te vinden die de Ierse Leprechauns tot leven riep.

    Echter, wij Lepelkoenen, zijn voor jullie hier op het toneel van de Hoge Veluwe  verschenen als Hazenrijders met een boodschap. Een boodschap die meer dan honderden jaren oud, wat zeg ik, meer dan duizenden jaren oud is.  De boodschap de verbinding weer te vinden met de Grote Intelligentie en in dankbare harmonie bescheiden om te gaan met dat wat jullie gegeven is. 

    Wij zijn dus in wezen zo oud als de mensheid, maar immer veranderlijk, opgeroepen door de geest van jullie leef-tijd."

     

    Lees meer >> | 0 Reacties | Reageer | 34 keer bekeken

  • Koen raad

    26 juli 2019

    Koen raad.

    In een vorig blog en introductie van een dialoog tussen een natuurvorsers en een natuurwezen, heeft u kunnen lezen hoe Henk Ruseler, boswachter op de Hoge Veluwe, tot de ontdekking kwam dat hij al jaren geobserveerd werd door het Kleine Volk , de Veluwse Lepelkoenen.  Zijn levenswijze en kijk op de natuur deden de Lepelkoenen besluiten zich aan hem te openbaren. Maar niet alleen deze natuurbeheerder en voorlichter willen zij laten delen in hun gedachtengoed. In een gesprek tussen Henk Ruseler en Us, hoofd der kleine Veluwenaren, leren wij begrijpen waarom na eeuwen van verborgenheid deze kleine heerschapjes zich tot de mens keren en in de openbaarheid treden.

    Henk Ruseler: “Us, ik mag je vragen stellen. Wat ik graag zou willen weten, waarom komen jullie nu pas ten tonele. Het gaat niet goed met de natuur. Voor mijn gevoel zijn we al over de rand geschoven en is er geen weg terug. Hebben we het moment bereikt waarop het evenwicht door gaat slaan naar de verkeerde kant. Komen jullie niet te laat?”

    Us: “Mijn beste, er zijn al zovele boodschappers voor ons geweest die de mens hebben geprobeerd te laten zien waar zij mee bezig waren. Boodschappers die alarmbellen af lieten gaan. Maar op de een of andere manier is de mens daar doof voor geweest. Lang niet iedereen, maar het gros wel. De meerderheid heeft nog niet geleerd te luisteren naar de tekenen dat het almaar meer vragen van een kwetsbare aarde dan nodig is, zijn tol zal eisen. Vele zieners, deskundigen op natuurgebied, geïnspireerde mensen die nog de binding met de natuur voelden hebben het geroepen in vele landen. In Europa vooral vanaf de industriële revolutie. Maar de Romantici zijn weggezet als zoete dwaalgeesten. Wie niet mee gaat met zijn tijd krijgt om de oren ouderwets te zijn. Uitbreiding van kennis kan levens redden, maar als die kennis op andere vlakken met grote onbescheidenheid onze wereld vertrapt, wie heeft het dan over vooruitgang? 

    Zonder jullie te willen kwetsen of beoordelen, de mens is eigenwijs. En in deze betekent het woord  “wijs” niet wat het lijkt te zeggen, maar hebben wij het over de wijze waarop. “Eigen” staat niet zonder reden vooraan. Het is gebleken dat dit “eigen” niet alleen als het grootste belang gezien wordt, maar pas een les geleerd wordt als deze uit eigen ervaring bevestigd is.

    Zeg tegen een mensenkind meer dan eens niet aan de kachel te komen omdat deze heet is en pijn kan veroorzaken. Pas als een kind zich uit eigenwijsheid een keer gebrand heeft weet het waar het gevaar ligt.

    We zien de verschuivingen en veranderingen in de natuur. Mensen gaan het nu voelen, het bereikt hun huizen in de vorm van extremer weer, insecten die zich verder verspreiden, wateroverlast of waterschaarste.

    We hebben lang gewaarschuwd in vele vormen, maar nu worden de lessen geleerd. En wij zijn in deze dagen gekomen om daarin te begeleiden. Nogmaals niet om over jullie, het Grote Volk te oordelen, niet om te straffen en te zeggen, zie je nu wel, had die haard nu maar niet aangeraakt.

    Ons respect voor ieder schepsel is daarvoor te groot. We zien toe op hoe het Grote Volk leert en willen daar alleen in bij staan. Zie het als een soort van brandzalf, met daarbij wel de boodschap, nu je wakker bent en weet hoe het voelt, red wat er te redden valt en wees je bewust van je bijdrage op deze planeet met al haar wonderen.

    Lees meer >> | 0 Reacties | Reageer | 22 keer bekeken

  • Een artikel in samenwerking met Mildred Elfenbein

    14 juli 2019

    De boswachter

    De Veluwe… een gebied vol verrassingen. Wonderlijker dan zelfs de meest door de wol geverfde natuurvorser  zich kon voorstellen.

    Er  vond een ontmoeting plaats… er ontstond een dialoog. De komende tijd zult u met enige regelmaat het gesprek kunnen volgen tussen het gezicht van de Hoge Veluwe, boswachter Henk Ruseler en zijn kleine buurman Us, hoofd en woordvoerder der Lepelkoenen.

    Henk Ruseler, hij had er geen notie van dat hij al jaren en jaren geobserveerd werd door het Kleine Volk. Want dit doen zij. En pas wanneer een mens aan de zuiverheid voldoet ten opzichte van de plaats die hij in de natuur in kan nemen, verschijnen zij aan deze persoon.

    Zo knikte Us instemmend toen Henk zijn verhaal deed over hoe hij tot wildbeheer en later educatie op natuurgebied gekomen is. Het was prachtig om een gesprek te verslaan van twee “oude” rotten in het (bos)vak.

    Henk Ruseler, hij werd niet uit de Gelderse klei getrokken, noch uit Veluwse zandgronden gestoven, zijn wieg stond in Schiedam. Met ouders die een grote liefde voor dieren en natuur koesterden werd hij samen met zijn drie broers vaak meegenomen naar de bossen. En de dierentuin. Op 6 á 7 jarige leeftijd wist Henk wat hij wilde worden; oppasser. Het liefst bij de wolven. De oppasser van Blijdorp zag de passie in de kleine jongen en Henk mocht met hem mee naar de verblijven van zijn geliefde wolven, tevens  de wapiti’s en de rendieren die de oppasser onder zijn beheer had.

    De droom veranderde na enige jaren toen de inmiddels 14 jarige Henk een Duitse documentaire zag over wildbeheer. Biologieleraar had het ook nog kunnen worden, echter wegen leidden hem tijdens zijn studie tuinarchitectuur, tevens in het Westen, naar de Veluwe. Het was het gebied waar hij zich thuis voelde en de trein hem van Vlaardingen af naartoe bracht als hij vrij had. De contacten die hij met deze reizen op deed brachten hem uiteindelijk naar de Kroondomeinen, voorheen de Koninklijke Houtvesterij geheten.

    Opnieuw werd zijn passie voor de natuur opgemerkt en werd hem door de Jagermeester aangeboden aan te treden als leerling opzichter. Henk wilde eerst zijn studie afmaken en kreeg uitstel. Daarna volgde de opleiding op de Koninklijke Houtvesterij. Het was geen echte vaste baan, al was het wel aardig om te kunnen vertellen dat koningin Juliana je werkgeefster was.

    Na een jaar opleiding werd Henk getipt door de opzichter van de Kroondomeinen dat er op park de Hoge Veluwe een vacature als toezichthouder jacht- en faunabeheer vrij kwam. Henk belde de toenmalige opzichter van het park op om een sollicitatie te plaatsen. En werd uitgenodigd. Evenals vele in het groen opgeleide Veluwenaren, geboren en getogen op de zandgronden. Hij vreesde geen schijn van kans te maken, echter de keuze viel op hem. 1 December 1980 mocht hij het groene pak aantrekken met de emblemen van het park erop. Vier maanden later betrok hij één van de boerderijen gelegen op het terrein en is sindsdien niet meer weg te denken van deze plek waar natuur en cultuur samen gebracht zijn door het echtpaar Kroller Müller. Als oorspronkelijke stadsjongen met eveneens een grote interesse voor cultuur, architectuur en een groen hart dat de hele natuur insluit was en is dit een baan die niet beter uit had kunnen pakken.

    Na jaren op de functie jacht- en faunabeheer te hebben gezeten, voelde Ruseler aan dat het tijd was om het gewicht ergens anders op te leggen en de oude hang naar educatie verschaffen werd sterker. Vanaf 2000 veranderde zijn functie van wild –en faunabeheer naar het geven van educatie door middel van vele activiteiten zoals safari’s, wandeltochten, workshops en uiteraard de PR voor park de Hoge Veluwe. 

    Dat zelfs doorgewinterde boswachters verrast kunnen worden bleek wel toen tijdens een nachtsafari een wonderlijk geluid uit het struweel kwam. Tot het geluk van Ruseler en de deelnemers konden zij een tijd lang drie jonge boommarters speelse capriolen zien maken door de bomen. Een unicum.

    En wat te doen met een verlaten hertenkalf? Henk bracht het groot met de fles en genoot van de tochten die zij samen maakten.

    Of die keer dat in een poeltje water  zich als vanzelf vele draaikolkjes vormden, en na observerend onderzoek bleek dat duizenden watervlooien samen een waterballet uit leken te voeren…

    Echter oog in oog komen te staan met een lid van het Kleine Volk, dat was toch wel even schrikken. Welgesteld heeft hij het nog niet helemaal verwerkt, maar de verrassing is langzamerhand uitgelopen op een goede verstandhouding en uit het gesprek zal blijken dat de twee elkaars gedachtengoed aardig ondersteunen en het hoog tijd is één en ander publiekelijk te delen.

    U zult er de komende tijd meer over kunnen lezen als Ruseler en Us dieper in gesprek gaan over het wel en wee van de natuur op de Hoge Veluwe en omstreken.

     

    Lees meer >> | 0 Reacties | Reageer | 54 keer bekeken

  • Time flies...

    2 juni 2019

    En zo is het alweer juni! Waar ik mij zo had voorgenomen vaker te bloggen, het is niet gelukt eerder een stukje te schrijven. Ik ga een goed voornemen nemen nu toch echt vaker van deze gelegenheid gebruik te maken. Want hoognodig moet ik aankondigen dat we twee, nee drie exposities hebben waar er één al van loopt. Te huize Kernhem in Ede. Vandaag, volgende week zaterdag, zondag en maandag. Volgende week zaterdag wonen we tevens het schaapscheerdersfeest bij. En aanstaande woensdag opent Galerie Zuid haar deuren voor de expositie Mist/ Dieren. Genoeg om over te schrijven dus, maar het was ook genoeg werk om te verzetten alles te kunnen realiseren. Dat is nu gelukt. En nu, heerlijk verder met illustreerwerk waarin een Edelhert de hoofdrol speelt, naast mijn immer verdiepende contacten met het Lepelkoenenvolk. Over het laatste volgende keer meer!

    Lees meer >> | 1 Reactie | Reageer | 45 keer bekeken

  • Long time ago

    15 februari 2019

    Heel lang geleden... Is het geweest dat ik mijn blog bijwerkte. Mijn excuses! Veel gewerkt, veel gedaan, veel gezorgd maar alles met hart en ziel. En heel lang geleden, zo beginnen ook vaak sprookjes, sagen en legenden. Eén van de organisaties waar ik voor mag werken is Nationaal Park de Hoge Veluwe. Vanaf komend weekend vindt daar drie weken het evenement Sagen en Legenden plaats.

    We hebben met onze clubs weer een expositie mogen verzorgen die te zien zal zijn in de filmzaal van het museonder. Het thema is uiteraard Sagen en Legenden, echter met de specificatie; de Elementen. Het was een uitdaging om daar vorm aan te geven.

    Dan, zijn mijn contacten met het Kleine Volk ofwel de Veluwse Lepelkoenen dat daar woont warm en hun bestaan begint steeds meer naar de buitenwereld te treden. Vooral tijdens Sagen en Legenden. Voor hen die geïnteresseerd zijn is het wel zaak naar het centrum van het park te gaan. Het is zelfs mogelijk kennis te maken met hun leider daar... Tot zover een update, ik hoop dat ik komende tijd de regelmaat weer kan vinden meer te schrijven op deze locatie!

     

    Long time ago… has it been that I worked on my blog. My sincere apologies! Have worked, done and cared a lot, but everything from the heart and soul. And long time ago, it is the way fairy tales and legends often start. One of the organisations I work for is National Park the Hoge Veluwe. From the coming weekend on the event Sagen en Legenden will take place there.

    With our clubs we were able to present an exhibition again which will be shown in the film hall of the Museonder. The theme is of course legends, but with a specification: the Elements. It was a challenge to bring this into form.

    My contacts with the Little People, or also called the Veluwse Lepelkoenen who live there, are warm and their existence is getting more and more in the outer world. Especially during Sagen en Legenden. If you are interested it is necessary though to visit the centre of the park. It is even possible to meet their leader of there…

    So far my update, I do hope to find more regularity in keeping up with writing on this location!

     

     

     

    Lees meer >> | 0 Reacties | Reageer | 63 keer bekeken

  • Rooskleurig

    25 mei 2018

    May 19 at 7:18pm ·
    En zo is het alweer mei... Intussen is er veel gebeurd. Stukje bij beetje kan ik meer vertellen van de contacten die ik geheim moest houden. Via mijn tussen-contactpersoon Dear Old Mildred Elfenbein ben ik dieper in Lepelkoenland getreden en heb ik nog weer meer geleerd van het Kleine Volk dat hier op de Veluwe leeft. Mildred weet wegen aan te wijzen waar wij als groot volk aan voorbij lopen. Ik citeer haar woorden voor dit blog, tevens te vinden op haar facebookpagina;

    Als contactpersoon van de Veluwse Lepelkoenen(neef van de Ierse Leprechaun) is mij gevraagd de komende tijd hun boodschappen door te geven via dit kanaal. Het contact met het Kleine Volk is meer dan bijzonder te noemen.

    Aldus namens het opperhoofd:

    Ik wens jou een rooskleurige dag!
    Liefs,

    Us

    And all together it's May...A lot has happened in the meanwhile. Bit by bit I can tell you more about contacts I had to keep secret. By my mediator Dear Old Mildred Elfenbein I have entered Leprechaunland deeper and learned more about the Little People who live here on the Veluwe. Mildred knows where to find ways we large people pass without noticing anything. I recite her words, also to be found at her facebookpage;

    As a contact person of the Veluwse Lepelkoen (cousin of the Irish Leprechaun) I have been asked to pass on their messages for the coming time through this channel. The connection with the Little People is to be called more than special.

    So, from the Chief to you:

     

    I wish you a rosy day!

    Love

    Us

    Lees meer >> | 0 Reacties | Reageer | 187 keer bekeken

  • Onthullingen...

    11 februari 2018

    Lang heb ik moeten zwijgen over mijn geheime missie... Maar eindelijk mag ik de sluiers op gaan lichten! Alhoewel, er liggen nog vele nevelen ook voor mij nog over hetgene waar ik zo lang geheimhouding voor moest bewaren. Ik heb iemand leren kennen die weer kennis heeft van het Kleine Volk. Ja echt. Ik meen het. En voor wie niet bekend zijn met het Kleine Volk, ik heb al eens gemeld dat zich in Ierland wonderlijke dingen afspelen en de Ieren nog altijd heilig geloven in elven en aanverwante wezens. Aan verwante wezens zoals Leprechauns. Foutief vaak kabouters genoemd en ik begrijp die fout, maar het gaat hier toch echt om iets heel anders dan gezellige dikbuikige baardmannetjes.

    Leprechauns worden wel eens omschreven als een samensmelting tussen een elf en een boze geest. Het laatste maakt hen niet altijd even vriendelijk.

    Wel, het is een veel te lang verhaal om hier op te schrijven voor dit moment, maar ik heb een bevlogen boswachter ontmoet die mij weer in contact heeft gebracht met de Nederlandse afvaardiging, jawel, van de Leprechaun. Het betreft de Veluwse Lepelkoen. Ik ben lang door de molen gehaald en getest, zonder dat ik het wist, of ik wel geschikt geacht werd hun verhaal over te brengen naar de mensenwereld. Maar ik mag met gepaste bescheidenheid melden dat ik de examens met succes doorlopen heb en van mijn mentor Mildred Elfenbein de toestemming heb gekregen het bestaan van de Veluwse Lepelkoen wereldkundig te maken. Zijn woonplaats bevindt zich niet ver van mijn woonstee, op de Hoge Veluwe. In het weekend van 24 en 25 februari en de twee daarop volgenden, zal bekend worden gemaakt dat het Park deze bewoners herbergt. Geloof me, het wordt een feestje. Maar niet alleen dat.... De Lepelkoenen hebben niet voor niets contact gezocht met de boswachter, Mildred en mij. Zij hebben iets te vertellen. En als je de Hoge Veluwe en deze website in de gaten houdt, zullen zij je verrassen met allerhande wondermooie zaken, maar ook droevige. Blijf in verbinding....

    Revelations…

     

    For a long time I had to keep silence about my secret mission… But at long last I am allowed to lift up the vale! However, there are still many mists also for me over that of which I had to keep my secret for myself for such a long time. I have met someone who has knowledge of the Little People. I’m serious. And for those who are not familiar with the Little People, I already reported that in Ireland strange things happen and the Irish still believe strongly in elves and their kin. Kin like Leprechauns. Wrongly often called goblins, and I do understand that mistake, but we’re really dealing with a very different character than the cosy big bellied beard-men. Leprechauns are sometimes described as an amalgamation of an elf and an evil spirit. The latter does not make them very friendly all together.

    Well, it’s a far too long story to tell at this moment, but I have met a very enthusiastic forester who has brought me in contact with the Dutch delegation, o yes, of the Leprechaun. We’re talking about the Veluwse Lepelkoen. I have been mangled out and tested without knowing this, if I was suitable to transfer their story into the world of people. But with appropriate modesty I can inform you that I passed the exams with success and my mentor Mildred Elfenbein gave me the permission to announce the existence of the Veluwes Lepelkoen to the world. His dwelling place is not far from mine, it’s on the Hoge Veluwe.

    In the weekend of 24 and 25 February and the two following, it will be made known that the Park harbors these inhabitants. Belief me, it will become a party. But not just that… The Lepelkoenen did not seek contact with the forester, Mildred and me just like that. They have something to tell. And if you keep an eye on the Hoge Veluwe Website and this one, you’ll be surprised by them with all kinds of beautiful things they have to offer, but also sad ones.

    Stay tuned...  

    Lees meer >> | 0 Reacties | Reageer | 258 keer bekeken

  • Herfststorm

    5 november 2017

    Herfststorm

    Zo voelt het hier binnen op mijn atelier. Niet dat de wind naar binnen giert. Alhoewel bij een stevige bries voel ik dat mijn natuurhuis toch ietwat mee doet met de elementen. Echter, ik doel op de werkzaamheden van deze weken. Hetgeen eveneens mijn TE lange afwezigheid op mijn blog verklaart. Mijn excuses als u volger bent.

    De geheime missie waar ik nog immer aan werk begint nu vaste vorm te krijgen en het spijt mij bijzonder, maar ik mag nog niets verklappen. Echter, als het zich ontwikkelt zoals ik het nu hoop te mogen zien, zou het wel eens een bijzonder fraaie vlucht kunnen gaan nemen en menig kind gaan verblijden en inwijden in de magie van Moeder Natuur.

    Dan… staat uiteraard onze jaarlijkse expositie ten bate van de Manege Zonder Drempels op onze drempel. Te weten vrijdag 17 en zaterdag 18 november, u vindt verdere gegevens bij mijn expositie-aankondiging.

    Vervolgens vermaak ik mij tussen de bedrijven door met het vervaardigen van een drietal opdrachten. Twee heerlijke herders heb ik bijna af en daarna staan nog twee prachtige paarden te trappelen om geportretteerd te worden. Tenminste, ik hoop dat zij het waarderen dat ik hun beeltenis op het paneel  zal vereeuwigen.

    Intussen gaan de lessen eveneens vol enthousiasme door en genieten mijn moeder en ik van de warme samenwerking en het hulpaanbod dat wij van onze clubleden ontvangen om het komende expositie-feest tot een succes te maken. Corine van Dijk, 30 jaar lang de warme

    stem van Omroep Gelderland, opent de dagen vrijdagmiddag. En tot onze vreugde doet Sint Nicolaas met zijn Pietenband de Manege ook weer aan op zaterdagmiddag. Dit jaar zullen twee van mijn werken geveild worden naast het aanbod met vaste prijzen.  Kortom, we houden de win eronder!

    Autumn storm

    That’s how it feels right now inside my workingplace. Not that the wind is blowing through the room. However… with a ghastly wind I do feel my Nature House joins in the elements. Yet, I was aiming my words at the business of these weeks. Which also explains my TOO long absence at this blog. My apologies if you are a follower.

    The secret mission I am  working on is getting grip and I am very sorry, but I am not allowed to tell you more about it. However, if it develops as I now hope to see, it might get on it’s beautiful  wings and enjoy many a child’s soul, bless them with the magic of Mother Nature.

    Then… is standing on our doorstep of course our annual exhibition to the benefit of the Manege Zonder Drempels. To be precise 17th and 18th of November. More details you will find at my exhibition announcement.

    To continue I am very pleased to work on three commissions. Two beautiful Dutch Shepherd Dogs are almost finished and two wonderful horses are hopefully happy to be put on panel by their painter.

    In the meanwhile the lessons are continued as well enthusiastically and mum and I are enjoying the warm cooperation and help we receive from our painting guests to make the feast of the exhibition to a success again.

    Corine van Dijk, the warm voice of Omroep Gelderland for 30 years, will open the exhibition Friday the 17th. To our joy St. Nicolas and his Piet-band will also attend the Manege on Saturday afternoon. Besides paintings with fixed prices, two of my works will be auctioned.

    Shortly said, we're keeping the wind underneath our wings!

     

     

     

     

     

    Lees meer >> | 0 Reacties | Reageer | 306 keer bekeken

  • Puzzelstukjes

    17 september 2017

    Het lijkt al herfst te zijn buiten. Wind, regen, natte paden in de bossen. De sfeer doet me elk jaar opnieuw aan die van de illustraties van Rien Poortvliet denken. Ik zie hem altijd als een van mijn leermeesters. Dezelfde sfeer en lijn van gevoel kleurde de band die ik had met één van mijn ooms. De broer van mijn vader, ome Otto. Ook hij was een vervend natuurliefhebber, jager en wist net als mijn opa, vader en andere oom van het liefst fraai hout iets moois te bouwen.

    Wist moet ik helaas zeggen, hij is deze maand gestorven. En dat doet me veel. Contact was er eigenlijk weinig, maar die band is er wel. En die heb ik de keren dat ik hem bezocht in zijn laatste dagen heel sterk gevoeld.

    Zoals ik die ook voelde bij het heengaan van de broer van mijn moeder, oom Henk, iets langer geleden dit jaar.

    Het afscheid nemen doet me aan alsof we bestaan uit allemaal stukjes van degenen waar we veel om geven. Er missen mij nu  twee mooie stukjes extra. Maar ik hoop en geloof  dat als we zelf de oversteek maken, al die stukjes weer aan elkaar gezet worden en we elkaar weer als heel zullen ontmoeten, herkennen. De puzzel van het leven volmaakt zal zijn.

    It seems to be autumn already outside. Wind, rain, wet paths in the woods. This reminds me every year of the same atmosphere to be found in the illustrations of Rien Poortvliet. I always see him as one of my teachers. The same atmosphere and feeling coloured the bond I had with one of my uncles. My dad’s brother, uncle Otto. He was an intense lover of nature, hunter and knew, like my granddad, dad and other uncle to build something beautiful preferable out of wood.

    Alas…knew I have to say, he passed away recently. And that touches me deeply. There was little contact, but the bond was there. And during the times I visited him in his last days I have felt that bond very strongly.

    The same way I felt it with the passing of my mother’s brother, uncle Henk, a bit longer ago this year.

    The saying goodbye feels to me as if we are existing out of parts of the ones we care for so much. Two extra beautiful pieces are missing for me. But I hope and believe that if we make the transition ourselves, all these parts will be put together again and we’ll meet  and recognise each other. The jigsaw of life will become perfect.

     

    Lees meer >> | 0 Reacties | Reageer | 290 keer bekeken

  • Meer blogs >>